ﻫﻔﺘﻪﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﺒﺮﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭﻥ
ﻫﻔﺘﻪﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﺒﺮﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭﻥ
ﻣﺤﯿﻂ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ
ﮐﺸﻮﺭ – ﺍﺻﻐﺮ ﻣﺤﻤّﺪﯼ ﻓﺎﺿﻞ – ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﻭﻧﺪ ﮐﻨﻮﻧﯽ، ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﺗﺎﻻﺏ
ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺣﺘﻤﯽ ﺍﺳﺖ . ﺧﺒﺮﯼ ﮐﻪ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻻﻥ ﻭ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺖ !
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺗﺎﻻﺏ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ
ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﻣﺆﻟﻔﻪﻫﺎﯼ ﺣﻔﻆ ﭘﺎﯾﺪﺍﺭﯼ ﺑﻮﻡﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺩﺭ
ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﻣﺘﻨﻮﻉﺗﺮﯾﻦ ﻏﻠﻈﺖ ﺯﯾﮕﻮﻧﮕﯽ ﺣﯿﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻌﯿﺸﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭ
ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﻬﻢ ﻭﺭﺯﻧﻪ، ﻭﺟﻮﺩ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎﻻﺑﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﻮﺍﻧﺴﯿﻮﻥ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ
ﺭﺍﻣﺴﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ۲۴ ﺗﺎﻻﺏ ﺍﺻﻠﯽ ﮐﺸﻮﺭ
ﺛﺒﺖ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﻪﯼ
ﻣﻮﻧﺘﺮﻭ(ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺗﺎﻻﺏﻫﺎﯼ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ) ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﮐﺎﻣﻠﺶ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻣﯽﺷﻮﺩ !! ﭘﺲ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻧﻈﺎﺭﺗﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻨﻮﺍﻧﺴﯿﻮﻥ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﺑﻠﻪ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ۴ ﻣﻮﺭﺩ ﯾﺎﺩﺷﺪﻩ ﻓﻮﻕ،
ﺩﺭﯾﺎﻓﺖﻫﺎﯾﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺑﺮ
ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺩﮐﺘﺮ ﻓﺎﺿﻞ، ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪﯼ
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺣﺎﯾﺰ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺗﺨﺼﺼﯽ
ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﯾﻨﮏ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﻣﯽﭘﺮﺳﻨﺪ : ﻣﮕﺮ
ﺗﺎﻻﺏ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽﺍﯼ ﻫﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮏ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ؟
ﻣﮕﺮ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺭﻓﺖ، ﺩﺭ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺖ ﺳﺎﻝ ۱۳۹۰، ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺑﺎﻗﺮﺯﺍﺩﻩ ﮐﺮﯾﻤﯽ،
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺱ ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺎﻻﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻀﺎ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻋﺎﻟﯽ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻣﺤﯿﻂ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺻﺮﺍﺣﺘﺎً ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ “ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺧﺸﮏ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ”!
ﻭ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ۱۳۸۷ ﺗﺎ ۹۰ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺒﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺭﺳﻤﯽ ﺑﻪ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻋﻼﻡ
ﻧﻤﯽﺷﺪ؟
ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺖ، ﻣﺪﺕﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻻﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﺘﻢ ﻭ ﺷﺐ ﺳﻮﻡ ﻭ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﭼﻬﻠﻢ
ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ . ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩﯼ ﺁﺑﺮﻭﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ ! ﻧﯿﺴﺖ؟
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺳﺎﻻﻧﻪ ﺑﯿﺎﯾﯿﻢ ﺍﺯ
ﺩﻟﯿﻞ ﯾﺎ ﺩﻻﯾﻞ ﻣﺮﮒ ﺍﯾﻦ ﻧﮕﯿﻦ ﻓﯿﺮﻭﺯﻩﺍﯼ ﺑﯽﺑﺪﯾﻞ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ. ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺯﺩﯼ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺣﻖ ﺁﺑﻪﯼ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﺮﺩﯾﻢ؟ ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﻣﺠﻮﺯ ﺍﺣﺪﺍﺙ ﺗﻮﻧﻞﻫﺎﯼ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﯾﮏ ﻭ ﺩﻭ ﻭ ﺳﻪ ﮐﻮﻫﺮﻧﮓ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻤﻼً ﺣﺠﻢ ﺳﺎﻻﻧﻪﯼ ﺁﻭﺭﺩ ﺯﺍﯾﻨﺪﻩ ﺭﻭﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺩﺍﺩﯾﻢ، ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﺸﯽ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﺏ ﺑﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻩ ! ﺑﻪ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﯾﺎﺑﺪ؟
ﺍﺻﻼً ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﺯﺍﯾﻨﺪﻩﺭﻭﺩ ﻓﻘﻂ ۸۰۰
ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﻣﺘﺮ ﻣﮑﻌﺐ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻭﺭﺩﺵ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﯾﮏ ﻭ
ﻧﯿﻢ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩ ﻣﺘﺮﻣﮑﻌﺐ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺳﺨﻦ ﺍﺯ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻭ
ﺍﺷﺘﻐﺎﻝﺯﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻋﻼﻡ
ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺁﺑﺮﻭﺩﺍﺭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﭘﺬﯾﺮﺗﺮﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﭼﻨﺪ
ﺩﻫﻪﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣّﺎ ﻧﮕﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ ﺁﺑﺮﻭ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﯼ ﭼﻪ ﺑﯽﺁﺑﺮﻭﯾﯽ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯼ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻕ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﭘﯿﺪﺍﯾﺶ ﯾﮏ
ﮐﺎﻧﻮﻥ ﺟﺪﯾﺪ ﻓﺮﺳﺎﯾﺶ ﺑﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺣﺘﯽ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﮔﺮ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﮔﺮﻣﺎﯾﯽ ﻭﯾﮋﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻣﺎﯼ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﺁﺑﯽ
ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯼ ﮔﯿﺎﻫﯽ ﻭ ﺟﺎﻧﻮﺭﯼ ﺑﻮﻣﯽ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻢ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﯽ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﻭﺭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺭﺧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭﺱ ﻋﺒﺮﺗﯽ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪﯼ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﻫﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪﯼ
ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ، ﯾﮏ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ
ﺩﭼﺎﺭ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻮﻡﺷﻨﺎﺧﺘﯽ(ﺍﮐﻮﻟﻮﮊﯾﮑﯽ ) ﺷﻮﺩ .
ﺯﯾﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ،
ﺑﯽﺷﮏ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻮﻡﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ
ﺁﻥ ﺳﯿﺎﻫﻪﯼ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﻣﯿﻢﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺁﺭﯼ … ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ
ﻧﺪﯾﺪﯾﻤﺶ ﻭ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺖ، ﻣﺮﮒ ﺑﻪ
ﺩﯾﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺩ ﺳﻼﻡ ﺩﺍﺩ ! ﻧﺪﺍﺩ؟
ﻣﺤﯿﻂ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ
ﮐﺸﻮﺭ – ﺍﺻﻐﺮ ﻣﺤﻤّﺪﯼ ﻓﺎﺿﻞ – ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﻭﻧﺪ ﮐﻨﻮﻧﯽ، ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﺗﺎﻻﺏ
ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺣﺘﻤﯽ ﺍﺳﺖ . ﺧﺒﺮﯼ ﮐﻪ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻻﻥ ﻭ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺖ !
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺗﺎﻻﺏ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ
ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﻣﺆﻟﻔﻪﻫﺎﯼ ﺣﻔﻆ ﭘﺎﯾﺪﺍﺭﯼ ﺑﻮﻡﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺩﺭ
ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﻣﺘﻨﻮﻉﺗﺮﯾﻦ ﻏﻠﻈﺖ ﺯﯾﮕﻮﻧﮕﯽ ﺣﯿﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻌﯿﺸﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭ
ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﻬﻢ ﻭﺭﺯﻧﻪ، ﻭﺟﻮﺩ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎﻻﺑﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﻮﺍﻧﺴﯿﻮﻥ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ
ﺭﺍﻣﺴﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ۲۴ ﺗﺎﻻﺏ ﺍﺻﻠﯽ ﮐﺸﻮﺭ
ﺛﺒﺖ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﻪﯼ
ﻣﻮﻧﺘﺮﻭ(ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺗﺎﻻﺏﻫﺎﯼ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ) ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﮐﺎﻣﻠﺶ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻣﯽﺷﻮﺩ !! ﭘﺲ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻧﻈﺎﺭﺗﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻨﻮﺍﻧﺴﯿﻮﻥ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺑﯿﻦﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﺑﻠﻪ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ۴ ﻣﻮﺭﺩ ﯾﺎﺩﺷﺪﻩ ﻓﻮﻕ،
ﺩﺭﯾﺎﻓﺖﻫﺎﯾﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺑﺮ
ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺩﮐﺘﺮ ﻓﺎﺿﻞ، ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪﯼ
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺣﺎﯾﺰ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺗﺨﺼﺼﯽ
ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﯾﻨﮏ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﻣﯽﭘﺮﺳﻨﺪ : ﻣﮕﺮ
ﺗﺎﻻﺏ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽﺍﯼ ﻫﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮏ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ؟
ﻣﮕﺮ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺭﻓﺖ، ﺩﺭ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺖ ﺳﺎﻝ ۱۳۹۰، ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺑﺎﻗﺮﺯﺍﺩﻩ ﮐﺮﯾﻤﯽ،
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺱ ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺎﻻﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻀﺎ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻋﺎﻟﯽ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻣﺤﯿﻂ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﺤﯿﻂ ﺯﯾﺴﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﺩﺭ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﺻﺮﺍﺣﺘﺎً ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ “ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺧﺸﮏ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ”!
ﻭ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ۱۳۸۷ ﺗﺎ ۹۰ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺒﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺭﺳﻤﯽ ﺑﻪ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻋﻼﻡ
ﻧﻤﯽﺷﺪ؟
ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺖ، ﻣﺪﺕﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻻﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﺘﻢ ﻭ ﺷﺐ ﺳﻮﻡ ﻭ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﭼﻬﻠﻢ
ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ . ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩﯼ ﺁﺑﺮﻭﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ ! ﻧﯿﺴﺖ؟
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺳﺎﻻﻧﻪ ﺑﯿﺎﯾﯿﻢ ﺍﺯ
ﺩﻟﯿﻞ ﯾﺎ ﺩﻻﯾﻞ ﻣﺮﮒ ﺍﯾﻦ ﻧﮕﯿﻦ ﻓﯿﺮﻭﺯﻩﺍﯼ ﺑﯽﺑﺪﯾﻞ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ. ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺯﺩﯼ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺣﻖ ﺁﺑﻪﯼ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﺮﺩﯾﻢ؟ ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﻣﺠﻮﺯ ﺍﺣﺪﺍﺙ ﺗﻮﻧﻞﻫﺎﯼ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﯾﮏ ﻭ ﺩﻭ ﻭ ﺳﻪ ﮐﻮﻫﺮﻧﮓ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻤﻼً ﺣﺠﻢ ﺳﺎﻻﻧﻪﯼ ﺁﻭﺭﺩ ﺯﺍﯾﻨﺪﻩ ﺭﻭﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺩﺍﺩﯾﻢ، ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﺸﯽ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﺏ ﺑﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻩ ! ﺑﻪ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﯾﺎﺑﺪ؟
ﺍﺻﻼً ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﺯﺍﯾﻨﺪﻩﺭﻭﺩ ﻓﻘﻂ ۸۰۰
ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﻣﺘﺮ ﻣﮑﻌﺐ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻭﺭﺩﺵ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﯾﮏ ﻭ
ﻧﯿﻢ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩ ﻣﺘﺮﻣﮑﻌﺐ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺳﺨﻦ ﺍﺯ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻭ
ﺍﺷﺘﻐﺎﻝﺯﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻋﻼﻡ
ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺁﺑﺮﻭﺩﺍﺭﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﭘﺬﯾﺮﺗﺮﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﭼﻨﺪ
ﺩﻫﻪﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣّﺎ ﻧﮕﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ ﺁﺑﺮﻭ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﯼ ﭼﻪ ﺑﯽﺁﺑﺮﻭﯾﯽ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯼ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻕ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﭘﯿﺪﺍﯾﺶ ﯾﮏ
ﮐﺎﻧﻮﻥ ﺟﺪﯾﺪ ﻓﺮﺳﺎﯾﺶ ﺑﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺣﺘﯽ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﮔﺮ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﮔﺮﻣﺎﯾﯽ ﻭﯾﮋﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻣﺎﯼ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﺁﺑﯽ
ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯼ ﮔﯿﺎﻫﯽ ﻭ ﺟﺎﻧﻮﺭﯼ ﺑﻮﻣﯽ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﻢ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﯽ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﻭﺭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺭﺧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭﺱ ﻋﺒﺮﺗﯽ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪﯼ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﻫﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪﯼ
ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ، ﯾﮏ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ
ﺩﭼﺎﺭ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻮﻡﺷﻨﺎﺧﺘﯽ(ﺍﮐﻮﻟﻮﮊﯾﮑﯽ ) ﺷﻮﺩ .
ﺯﯾﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ،
ﺑﯽﺷﮏ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻮﻡﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ
ﺁﻥ ﺳﯿﺎﻫﻪﯼ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﻣﯿﻢﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺁﺭﯼ … ﮔﺎﻭﺧﻮﻧﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ
ﻧﺪﯾﺪﯾﻤﺶ ﻭ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺖ، ﻣﺮﮒ ﺑﻪ
ﺩﯾﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺩ ﺳﻼﻡ ﺩﺍﺩ ! ﻧﺪﺍﺩ؟
- ۱.۳k
- ۲۹ شهریور ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط