آفرین

((( آفرین )))
خاطری نا شاد را , گر شادکردی آفرین
کلبه ای ویرانه گر آباد کردی , آفرین

چون رسیدی برسریرِقدرت و فرماندهی
گرحذر از ظلم و استبداد کردی , آفرین

چون به بامِ قلّه هایِ عشق وآمال و امید
گلشنِ مهر و وفا ایجاد کردی , آفرین

فاسق و گمگشته راهی را به گلزارِ ادب
رهنمون گشتی و هم ارشادکردی آفرین

مستمندی را اگر پیدا و پنهان , بی ریا
در گرفتاری و غم امداد کردی , آفرین

گریتیمی را درآن بحبوحهٌ رنج و عذاب
با نوازشهایِ خود دلشاد کردی , آفرین

مرغِ دام افتاده ای را از ستمگاه قفس .
با پر و بالِ وفا آزاد کردی , آفرین .

چون شدی زیبنده بر انوارِ علم و معرفت
گرسپاس از محضرِ استاد کردی , آفرین

در ره خضرِ نبی , هم مهدی موعودِ خود
دل خوش از گلواژه میعادکردی آفرین

چون سمندآرزوهایت , نشد همگام و رام. گر اِبا ازنق نق و ایراد کردی آفرین .

کاخِ این اندرزهایِ دلنشین را , ای عظیم
چون به تارو پودِخود بنیاد کردی آفرین

بوسه ها بردست و پایِ آن معلّمهای خود
همرهِ بادِ. صبا ایفاد کردی , آفرین .

========================
شاعر = عبدالعظیم عربی از خوزستان