می گویند :

می گویند :
                ( انسان با امید زنده است
                                      و بدون آرزو محکوم به نابودیست )
خالو حسین مردی است که خلاف این عمل کرده است نه تنها نابودی رانپذیرفت
و به قول خودش کاسه گدایی دست نگرفت بلکه با یکی از سخترین عناصر
طبیعت یعنی سنگ در افتاد و استقامتش را حتی کوه که سمبل مقاومت و
ایستادگیست را به لرزش درآورد با تنی رنجور و زخمی کهنه بدون خانواده و
بدون پشتیبان بی هیچ کمک و یاوری، 19 سال تلاش مداوم با دستهای خالی با
کمترین امکانات ،منزلگاه خود را از طبیعت پس گرفت و به همگان نشان داد که
مرزی نیست تا انسان را محدود کند.و چه زیبا این را به کوه فهماند و به کوه یاد
داد که نه تنها باید او را در مدت حیات بپذیرد بلکه بعد از مرگ هم باید خانه ای
 باشد برای او تا ابد. همگان کار حسین کوه کن را ستوده اند.
(بی شک میراث او نوید رستگاری و آزادی برای نسل فرداست