#روانشناسی
#روانشناسی
مشاوره و روانشناسی درمان کمرویی و خجالتی بودن
ﺑﻌﻀﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﮐﻢﺭﻭﯾﯽ ﻭ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺮﺯ ﻫﻨﺠﺎﺭ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﻭﺭﯼ ﮔﺰﯾﻦ ﯾﺎ ﺍﺟﺘﻨﺎﺑﯽ ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩ.
ﺧﺼﻮﺻﯿﺎﺕ ﻋﻤﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺯﯾﺎﺩ ﺑﻪ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ، ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﯾﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ.
ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﯿﻞ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺑﻪ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﮐﻢﺑﯿﻨﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﯼ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﯿﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. ﻋﺰﺕﻧﻔﺲ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﯽﻋﺮﺿﻪ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺣﺴﺎﺱﺍﻧﺪ. ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﺎﺩﮔﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﯽﺗﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺭﯾﺴﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺗﺮﻓﯿﻊ ﺷﻐﻠﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽﭘﺬﯾﺮﻧﺪ، ﻣﮕﺮ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺗﺮﻓﯿﻊ ﺍﻭ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﺮﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺩﺷﻮﺍﺭﯼ ﺍﺳﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﺍﺯ ﯾﮑﺴﻮ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻣﺮﺍﻭﺩﻩ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﻼﺋﻢ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯼ ﺷﻐﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﺮﺩﯼ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ، ﺗﺎﺋﯿﺪ ﻧﺸﺪﻥ ﯾﺎ ﻃﺮﺩ، ﺍﺟﺘﻨﺎﺏﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﻣﺎﯾﻞ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭﯼ ﯾﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ.
ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﯽﮐﻔﺎﯾﺘﯽ، ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﻓﺮﺩﯼ ﺟﺪﯾﺪ، ﮐﻤﺮﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﻻﯾﻖ ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺎﻗﺪ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻏﯿﺮﻋﺎﺩﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﮐﺮﺩﻥﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﯾﺎ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﯽﻣﯿﻞ ﺍﺳﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺟﺐ ﺩﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﯾﺎ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺫﻫﻨﯽ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﻭ ﮐﻤﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺍﺟﺘﻨﺎﺑﯽ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺭﺯﺗﺮﯾﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﻓﺮﺩﯼ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺍﻩ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺍﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﻭ ﺍﺋﺘﻼﻑ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﯿﺮﺩ ﺯﯾﺮﺍ ﻓﺮﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺗﺮﺱﻫﺎﯼ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺭﯾﺸﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺎﻡ ﺩﻭﻡ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺳﭙﺲ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﯼ ﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺎﻡ ﻣﻬﺎﺭﺕﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻪ ﻓﺮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﯽ ﺭﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ.
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﮑﻨﯿﮏﻫﺎﯼ ﺟﺮﺍﺕﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺳﺨﻨﻮﺭﯼ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
مشاوره و روانشناسی درمان کمرویی و خجالتی بودن
ﺑﻌﻀﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﮐﻢﺭﻭﯾﯽ ﻭ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺮﺯ ﻫﻨﺠﺎﺭ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﻭﺭﯼ ﮔﺰﯾﻦ ﯾﺎ ﺍﺟﺘﻨﺎﺑﯽ ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩ.
ﺧﺼﻮﺻﯿﺎﺕ ﻋﻤﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺯﯾﺎﺩ ﺑﻪ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ، ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﯾﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ.
ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﯿﻞ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺑﻪ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﮐﻢﺑﯿﻨﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﯼ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﯿﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. ﻋﺰﺕﻧﻔﺲ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﯽﻋﺮﺿﻪ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺣﺴﺎﺱﺍﻧﺪ. ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﺎﺩﮔﯽ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﯽﺗﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺭﯾﺴﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺗﺮﻓﯿﻊ ﺷﻐﻠﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽﭘﺬﯾﺮﻧﺪ، ﻣﮕﺮ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺗﺮﻓﯿﻊ ﺍﻭ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﺮﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺩﺷﻮﺍﺭﯼ ﺍﺳﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﺍﺯ ﯾﮑﺴﻮ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻣﺮﺍﻭﺩﻩ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﻼﺋﻢ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯼ ﺷﻐﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﺮﺩﯼ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ، ﺗﺎﺋﯿﺪ ﻧﺸﺪﻥ ﯾﺎ ﻃﺮﺩ، ﺍﺟﺘﻨﺎﺏﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﻣﺎﯾﻞ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭﯼ ﯾﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ.
ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﯽﮐﻔﺎﯾﺘﯽ، ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﻓﺮﺩﯼ ﺟﺪﯾﺪ، ﮐﻤﺮﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﻻﯾﻖ ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺎﻗﺪ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻏﯿﺮﻋﺎﺩﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﮐﺮﺩﻥﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﯾﺎ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﯽﻣﯿﻞ ﺍﺳﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺟﺐ ﺩﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﯾﺎ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺫﻫﻨﯽ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﻭ ﮐﻤﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺍﺟﺘﻨﺎﺑﯽ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺭﺯﺗﺮﯾﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﻓﺮﺩﯼ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺍﻩ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺍﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﻭ ﺍﺋﺘﻼﻑ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﯿﺮﺩ ﺯﯾﺮﺍ ﻓﺮﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺗﺮﺱﻫﺎﯼ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺭﯾﺸﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺎﻡ ﺩﻭﻡ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺳﭙﺲ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﯼ ﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺎﻡ ﻣﻬﺎﺭﺕﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻪ ﻓﺮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﯽ ﺭﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺟﻠﺴﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ.
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﮑﻨﯿﮏﻫﺎﯼ ﺟﺮﺍﺕﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺳﺨﻨﻮﺭﯼ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
- ۱.۷k
- ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط