رسم سفرها را عوض باید کرد

رسم سفرها را عوض باید کرد

قبل از رفتنت کاسه ای آب
به من میدادی...
یا کمی آغوش
یا بوسه ای جاری ..

بغضی که در گلو دارم
نای خداحافظی را از من گرفت

آب را به من بده
سر میکشم که فرو بنشانم آتش درونم را
قول میدهم به تلافی این کاسه آب
تا ابد رفتنت را ببارم

یک دریاپشت قدمهای تو
در چشمهای من نشسته است

کاسه ای اشک ‌
اندکی آغوش
قطره ای نفس کنج گوشه ای
این بغض لعنتی را
فرو مینشاند...

و من
تمام اشکهای یک عمر را
به تو بدهکار خواهم شد....
به ضمانت هر بار
که آه بکشم
وتو نشنوی ...
رفتنت ملکوتی ...
آرام بخواب..
چه زیبا شدی خوب من.
اشکهایم تورابدرقه است .