«انكحتُ...» عشق را و تمام بهــار را !

«انكحتُ...» عشق را و تمام بهــار را !
«زوّجتُ...» سيب را و درخت انار را !

«متّعتُ...» خوشه‌خوشه رطب‌هاي تازه را
گيلاس‌هاي آتشي آبــــــــــــــــــــ‌دار را !

«هذا موكّلي...»: غزلم دف گرفت، گفت:
تو هم گرفته‌اي بـــــه وكالت سه‌تار را !

«يك جلد...» آيـــه‌آيـــــــه قرآن! تو سوره‌اي!
چشمت «قيامت» است! بخوان «انفطار» را !

«يك آينه...» به گردن من هست... دست توست،
دستي كــــــــــــــــه پاك مي‌كند از آن غبار را

«يك جفت شمع‌دان...»؟! نه عزيزم! دو چشم توست
كــــــــــــــــــــــــه بردريده پردة شب‌هاي تار را !

مهريّة تو چشمه و باران و رودسار
بـــــــر من بريز زمزمة آبشار را !

«ده شرطِ ضمنِ...» ده؟! ... نه! بگوييد صد! ... هزار!
بـــــــــــــــــــــــا بوسه مُهر مي‌كنم آن صدهزار را !

ليلي تويي كه قسمت من هم جنون شده
پس خط بزن شرايط ديـــوانه‌وار را !

اين بار من به بوسه‌ات افطار مي‌كنم
خانم! شكسته‌اي عطش روزه‌دار را...