بگذار که با فکرِ تو آرام بگیرم

بگذار که با فکرِ تو آرام بگیرم
در پهنه ی چشمانِ تو آرام بمیرم

اندوه و غم و ناله و فریادِ جدایی
هرگز نکن اینگونه مراعات نظیرم

بگذار که آغوشِ تو گردد قفسِ من
بگذار که سهمِ تو شود قلبِ اسیرم

آتش زده هجرانِ تو بر باغ و گلستان
تنها تو بمان غنچه ی زیبای کویرم

طی شد شبی از عهدِ شبابِ من و ای عشق!
یک روز رسی بر سرِ این عهد که پیرم