ای ساقی افسونگر از باده خرابم کن

ای ساقی افسونگر از باده خرابم کن
مستم کن و هستم کن سرمست شرابم کن

از جام و سبو ما را کی رفع عطش گردد
افسانۀ دریا گو آهسته بخوابم کن

فردوس و جهنم را دروازه فرو بستند
بگشا در میخانه مست از می نابم کن

زان بادۀ مرد افکن از پای مرا بفکن
باکی زگناهم نیست فارغ ز ثوابم کن

زاهد تو و صد دانه، ساقی من و میخانه
از عقل بریدستم دیوانه خطابم کن