سوار بــر تـــاب خــــیــــــال می شـــوم

سوار بــر تـــاب خــــیــــــال می شـــوم
مـــی خـــواهـــم روحـــم بــه اوج بــرســد
چـشــمـانـم مـی بـنـدم و زدنیا تهی می شوم
کـسـی نــیــســت صـنــدلی ام را هـل دهــد
با این حــس غـریـبـه نـیـسـتـم،انسانی تنـها
مـیان بــی رحـمــی دیـــگران گـم مـی شوم
نـاگــهان کـودکـی زیـرک ومـجنون می شوم
پراراده و قـوی مرد کـوچک میـدان می شوم
ازهیاهوی کودکی می نوشم و مست می شوم
ز تنهایی خود را نمی بازم و تخس می شوم
وقت مرد شدن است،ازخود بی خود می شوم
پـــاهـــایـــــم پـــــــرواز مــی دهــنـد مـرا
ز مــنــت نــامـــردان مــحـــــروم می شوم
شــعـــر مـــی خـــوانـــم کــــه خـــداونـــدا
درایــن بـــازی بــی تــو مـغـلـوب می شوم
گـــــرتـــو پــنــاهم نباشی محزون می شوم
تـــاب، تـــاب،عــبــاســی خدا منو نندازی!
ســــعـــود مــی کـنـــم،مــی رسم بـــه اوج
مــــی خــــنـــد م،ذوق مــــــی کــــــنـــــم
بـــزرگــ کــودکــی شـاد و مغرور می شوم
هـیـچکـس نـــمی دانـــد چـــه مـــی آموزم
در اوج به خـــــــــدا نــــزدیـــک مـی شوم
چــــه نـــظـــم پــیـچـیـده ای داشت کودکی
هر ســـعـــود را مــدیـــون فــعـل می شوم
فـــعــل خــــواســـتــــن پـــاهــایـــم بودند
بـه عقب،به جلو،مبهوت نظم عالم می شوم
چــــه ســــاده بــــود پــــیـــام خــــــداوند
در عــــظــمـــت او گـــــریـــــان می شوم
چــــــه ســــاده آمــوخـــت از کـــــودکــی
از مــــهـــــر او مـــــجـــــنــــون می شوم
بـه اوج رســیــده را ســـخــت اسـت فـرود
دسـت تــقـدیـــر اســت و تــسـلیم مـی شوم
چشم باز مـی کـنم ز ایـن رویــای شــیـریــن
در سجده ی خاک خدا ذره ای ناچیز می شوم


**بدانید که زمان کودک است و کودکی را دوست دارد
بدانید که تاب بازی با خدا را قدر یک عالم دوست دارد