ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ، ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺖ ، ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ

ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ، ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯾﺖ ، ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﺳﻮﺯ ﻧﻮﺍﯾﺖ ، ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺖ،ﺗﻠﺨﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﮐﻢ ﮐﻨﻢ
ﺧﺎﻃﺮﻡ ﺁﻣﺪ ﺻﺪﺍﯾﺖ،ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﻗﺎﺑﯽ ﺯ ﻋﮑﺴﺖ ﺭﻭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺁﻭﺭﻡ
ﯾﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ ، ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺖ ، ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ، ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺁﻣﺪﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﯾﺎﺩﯼ ﮐﻨﻢ،
ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ، ﺑﺎ ﺁﻥ ﻭﻓﺎﯾﺖ ! ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ ، ﻣﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪﻡ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺟﻮﺭ ﻭ ﺟﻔﺎﯾﺖ ، ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺑﺮ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺧﻨﺠﺮ ﺯﻧﯽ ﺍﯼ ﺁﺷﻨﺎ !
قدِ ﺭﻋﻨﺎ ! ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﺖ ! ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﻐﺾ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﺖ ﻣﺎﺭﺍ ، ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﯾﺎﺩﺕ ، ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺑﻐﻀﻢ ﮔﺮﻓﺖ

*چهارسال از پرکشیدنت گذشت:
روزها وماه ها سپری شدو نه صدای دلنشینت بودکه آرامبخش وجودمان شود،ونه لبخندت بود که شادی را لاجرعه به قلبهایمان سرازیر کند.
نه دست مهربانیت بود که سرمای زمخت این سالهارا به لطف نوازشی برتن یخ زده مان گرم کند و نه سایه وجودت که گرمای سوزان فراغ را بر زخمهای بی کسی مان التیام باشد.
آه!مرتضای من، درد هجران عزیز را هیچ تسکینی نیست،حتی گذر زمان...!
تنها مرور خاطرات بودنت،تارِ حال را
به پودِ آینده می بافد و امید وصال را نزدیک ‌ونزدیکتر می سازد.
دلتنگم...
دلتنگ‌تو...!