خبر کوتاه بود و جانکاه: اینو میدونید که در ارتش فیلیپین ه

خبر کوتاه بود و جانکاه: اینو میدونید که در ارتش فیلیپین هنگام ناهار خوردن باید یک موز روی سر نگه دارن جهت تمرین صاف نشستن ، اگر موز افتاد دیگه حق ندارن غذا بخورن.
احتمالن اگر من و امثال بنده که به قوز کردن عادت هزار ساله داریم در ارتش فیلیپین بودیم از گرسنگی بیهوش می‌شدیم و بعد هم می‌مُردیم. آدم‌ها دو دسته نیستند. خیلی دسته هستند. گاهی هم تا دسته. دسته‌های گوناگون. و دو دسته‌شان اینهان: آن‌هایی که قوز می‌کنند آن‌هایی که می‌کوبند پشت قوز کُن‌ها که قوز نکن. این دسته‌ی دوم را باید سریع قلع و قمع کرد. در قوز کردن راحتی‌ای نهفته است که در هیچ پوزیشنی نیست. آدم انگار مثل آکاردئون تا می‌شود و وقت‌هایی که چهار ساعت یکبار صاف می‌شود و دوباره می‌قوزد نوای دل‌انگیزی از ستون فقراتش به گوش می‌رسد. من اصلن آدم‌های سیخ را نمی‌فهمم. در سیخی این‌ها یکجور معذب‌بودنی هست که آدم را خفت می‌کند. مگر ما کیستیم؟ پدر اوشین که نیستیم. چه خبر است حالا انقدر خودت را سفت می‌کنی. بله. بله. همه‌ی این‌ها را می‌دانم آدمی که سیخ است هیکلش قشنگ‌تر به چشم می‌آید و لباس بهش برازنده‌تر است و بنظر می‌رسد اعتماد بنفس بالاتری دارد که همه‌ی این‌ها به کفشم. مهم راحتی‌ست. وقتی قوز می‌کنی انگار داری یک بیلاخ به عظمت برج پیزا به همه‌ی لوس‌ها می‌دهی که تو رو خدا بروید کنار، همه‌ی معذب بودن و اعتماد به نفس دنیا مال شما این سر سوزن راحتی از آن ما.
.
.
پ.ن: سخت نگیرین خدایی ....بزارین ی چیزایی تو رزندگیتون قانون نداشته باشه...باید و نباید گاهی جالب نمیکنه زندگیامونو اصلا😶 ☺ 👌