رفتی که نباشم غزلی سیر کنارت

رفتی که نباشم غزلی سیر کنارت
این بود همان عاقبت قول و قرارت؟
این شهر ولی بی تو به پایان نرسیده
لبریز نفس های پر از نقش و نگارت...
آنقدر تو هستی همه جا توی خیالم
انگار منم آنکه همه دار و ندارت...
از نسل دو تا رودی و همزاد همین ابر 
برف زمستانیست گلم ایل و تبارت
از شهر غزل های سیاهم بگذر تا
تحویل بگیرم غزل سبز بهارت 
این بیت قراری ست میان من و چشمت 
جانم نشکن قافیه ی قول و قرارت . . .