این عدالت نیست . . . .

این عدالت نیست . . . .

اینکه هیچ ماشین بزرگی ،

نیمه شب به نیمه شب در کوچه ها نمی گردد . . . .

و ما نمی دانیم ،

سردرد هایمان را . . . .

سرگیجه هایمان را . . . .

بغض هایمان را . . . .

این بعض ها که به تیله های درشتی در گلو می مانند ،

راچطور دور بریزیم . . . . !!؟

ما باید می توانستیم "دل" هایمان را در کیسه ای گره بزنیم ،

پشت در بگذاریم . . . .

و صبح ها ،

بی کابوس ،

بی سردرد ،

با پیراهنی سفید و گشاد بر تن ،

تخم مرغ عسلی کنیم و آواز بخوانیم . . . .

بوی تعفن ِ دل های روی دست مانده ،

از پنجره های شهر بالا زده . . . .

و تمام قاضی هابه این ساده ترین درخواستِ شهروندی ،

قاه قاه می خندند . . . .


آقا . . . . !

بی زحمت نیشتان را ببندید . . . .

قورت دادنِ این اشک ها ،

سخت تر از قورت دادن گوشتِ نپخته ی جویده شده است . . . . !