انسان، موجودی است که در نهایت شکست، باز هم تکیه گاهی از ج

انسان، موجودی است که در نهایت شکست، باز هم تکیه گاهی از جنس خدا دارد. آن سوی نداشته ها، خدایست که داشتنش همهٔ داشتن هاست... √
دیدگاه ها (۲)

آمدی رفت زدل صبر و قرارم بنشین / بنشین تا به خود آید دل زارم...

باز با دوری خود دل نگرانم کردیمثلِ دیوانه به هر سمت روانم کر...

دعا بکن؛ ولی اگر اجابت نشد؛ با خدا دعوا نکن؛ میانه ات با او ...

دلم بهانه ی تو را داردتو می دانی بهانه چیست؟!بهانه همان است ...

* «یا عماد من لا عماد له» ای تکیه گاه آن که تکیه گاهی ندارد....

این راه بی پایان دربرابر ما یک بیابان است که برای آینده است...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط