بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت سوم :
در احکام اسلامی تصریح شده است که اولاً زن و مرد باید هر دو از بیان این خطبه و به زبان آوردن این کلمات در قالب یک جمله، قصد انشاء داشته باشند.
یعنی با صرف لفظ کاری اتفاق نمی‌افتد، بلکه باید قصد تحقق ازدواج با یک دیگر را داشته باشند.
در احکام اسلامی، ایجاب با زن است. یعنی زن ابتدا قصد ازدواج با مرد مورد نظر خود را بیان می‌دارد و البته به صرف انتخاب زن، کار تمام نمی‌شود و مرد نیز باید قبول خود را اعلام دارد تا تصمیم دو طرف محقق گردد. لذا در عقد دائم، ابتدا پس از تعیین مهریه، زن می‌ گوید:
زَوَّجْتُكَ نَفْسِى عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم - یعنی : خودم را به ازدواج (همسری) تو در آوردم با مهریه‌ معلوم.
حال نوبت مرد است که باید قبول خود را اعلام کند و به محض قبول کردن، ازدواج محقق شده و برای یک دیگر محرم در زناشویی شده و قوانین و حقوق مربوطه بر آنها و اطرافیان مثل خانواده‌ها، اولاد و ...مترتب می‌گردد. لذا مرد می‌گوید:قَبِلتُ - یعنی قبول کردم اگر عقد موقت بود، فقط قید در مدت معلوم به آن افزوده می‌شود:
زَوَّجْتُكَ نَفْسِى فِى الْمُدَّه الْمَعْلُومَه عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُومِ - در عقد موقت نیز باید حتماً مهریه و زمان پایان این عقد زناشویی نیز بین دو طرف معلوم و مقرر گردد.
دراحکام اسلامی، زن و مرد می‌توانند خودشان پس از تصمیم به ازدواج - دائم یا موقت‌و پس از تعیین مهریه و یا زمان پایان در ازدواج موقت، خودشان این خطبه را بخوانند، حتی به زبان فارسی یا هر زبان دیگری. منتهی باید حتماً کلمات معادل ازدواج یا نکاح در زبان دیگر، در آن آورده شود.(پایان)