قطره ای گمشده ام در دل دریای حسین(ع)

قطره ای گمشده ام در دل دریای حسین(ع)
چشم ِ دل می طلبم محض ِ تماشای حسین(ع)

هر که را خواسته باشد به جنون می کِشَدَش
سخت دیوانه کننده ست مداوای حسین(ع)

کوه هم از کرَمش تاب نیاورد و نوشت؛
بر عقیق یمنی نام دلارایِ حسین(ع)

خانهٔ بختِ من از لطف خدا شد هیئت
تا که خوشبخت شوم... پیر شوم ‌پایِ حسین(ع)

از گناهان من آگاه... ولی راهم داد
مانده ام در کرم و سبکِ مدارای حسین(ع)

میزبان گرچه خدا؛ لحظهٔ افطار بگیر؛
حاجت از مشک و علَم! از خودِ سقّای حسین(ع)

در مناجاتِ ابوحمزه تداعی شده است
سجدهٔ نیمه شب و غربتِ نجوای حسین(ع)

میدهد جان به تنِ مرده به یک پلک زدن
طفل شش ماه٬ همان حضرتِ عیسای حسین(ع)