پارت دو

پارت دو:
جنگ، بی رحم و خسته کننده، ماه هابودکه پاریس واطرافش رادرآغوش گرفته بود.
صدای انفجارهمچون طوفانی بی پایان شب وروزنمی شناخت وزمین زیرپاهای سربازان می لرزید.
ورونیکا بالباس سفیدپزشکیش، دردل میدان جنگ، میان خون ودرد، بی وقفه حرکت می کرد.
هرزخمی که می دید، نه فقط دردجسم، که درددل آن انسان راهم حس می کرد وتلاش می کردباتمام وجودتسکین دهد.
روزی دریکی ازحملات سنگین، تئودرفرمانده؛ درمیانه ی نبردزخمی شد.
یک ترکش به شانه اش اصابت کرده بودودرد شدیدمانع ازادامه حرکتش می شد.
ورونیکا باشجاعت وسرعت به سمتش رفت، نگران، مصمم، بادست های ماهرو آرامش خاصی که داشت،
زخم را پانسمان کرد و با دقت هر زخمی ره درمان میکرد.
درحالی که تئـودر درد را تحمل میکرد، نگاهش به ورونیکا افتاد؛
نگاهی پر ازقدردانی و چیزی فراتر ازآن.
اما هنوز سکوت بین شان بر قرار بود،
چون جنگ اجازه نمیداد دل ها به راحتی به هم نزدیک شوند.
روزها گذشت و این لحظه های کوتاه و نادر درومان و حضور ورونیکا، تبدیل به نقطه ی امیدی برای تئودر شد.
چون میدانست که جنگ ممکن است هر لحظه همه چیز را نابود کند و نمیخواست ورونیکا را بیشتر درگیر درد و رنج کند.