به نام خدا

به نام خدا

من نه نویسنده ام نه تحصیلات این هنر را دارم از کودکی به هنر علاقه بسیاری
داشتم اما هنرموسیقی ،همیشه وقتی نوبت به درس نقاشی میرسیدمن فقط میتونستم یک مثلث را روی یک مستطیل بکشم یاکمی بیشتر خودم فکرمیکردم خونه کشیدم اما معلممون نمیفهمید برای همین همیشه یه_ ۵ _بهم میداد تازه اینکه
خوب بود ازبس من اینوکشیده بودم هروقت نقاشی داشتیم معلم صدام میکردافشین !!!
سریع بلند میشدم ومیگفتم بله اقا!!!
میگفت :۵ ،،،تولازم نیست بکشی بهت ۵دادم میتونی بری توحیاط
منم همچین میگفتم خیلی ممنون که انگار جایزه نوبل بهم دادن ...
بدتر ازاین زنگ انشابود ،،،لعنتی ترین درس بود هیچوقت نتونستم سه خط بیشتر بنویسم اونم یه خطش موضوع انشا بود یک خطونیمش هم ،این بود انشائ من در باره تابستانی که گذشت....
دست بازیگر روزگار ادمها تبدیل به اون چیزی که فکرشو نمیکردن میکنه،،،
سالهابسرعت گذشت ومن دراین گذر زمان
تلخ وشیرین های بسیاری را تجربه کردم
زمانی بخودم اومدم ودیدم چقدر انشاهای نانوشته در ذهنم دارم وچقدر وقتی شروع به نوشتن میکنم لحظات کوتاه بنظرمیاد ،گاهی اینقدر مینوشتم که
روی نوشته هاخوابم میبرد زمانی رسید
که تنهانوشتن ارومم میکرد ازاونجایی که ادم درونگرایی بودم همیشه خودم هوای خودمو داشتم هرگز از غمها وغصه هام باکسی حرف نمیزدم وکلا تا کسی ازم چیزی نمیپرسیدحرفی نمیزدم اینروزاحالم خوش نیست اگربدنوشتم
وپرایرادشماخودتون درستش کنین...



بنام سخن افرین

یگانه دادار ماه وخورشید وفلک ...

به هوش باشین عزیزان که دل حریم کبریاست وازهردلی بخداوندسبحان راهی
بسیار مراقب باشین که در حریم کبریایی
دل کسی ازشما نقشی
از نامهربانی ها وعهدشکنی ها بجای بماند انچه میخوانید گزیده ای از خاطرات وسرگذشت افرادی هست که سعی شده
حتی المقدور تاانجا که ممکن است به واقعیت نزدیک باشدوتنهااسامی شخصیتها تغییر کرده امیدوارم مقبول افتد...


{{{{{{{{{{{دوران برفی}}}}}}}}}}}}


امروز بعداز بیست سال دوری از شهر ودیارم دوباره به زادگاهم در یکی از مناطق جنوبی پایتخت برگشتم جاییکه همیشه تکه ای از وجودم در اونجا جامونده بود...
بیست سال پیش بعلت ماموریت شغلی پدرم به شهر زیبای شیراز نقل مکان کردیم قرار بود چندماهی بیشتر اونجا
نباشیم اما بدلدلیل نیازشون به حرفه پدر مدام تمدیدشد