بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
القائات، آثار مستقیم و عمیقی دارند. یکی از آثار ذکر، همین القاء میباشد. اگر آدمی مدام به خودش القا کند که در مقابل خدا و اهل عصمت (ع)، غرور دارم، حتماً دچار همین حالت میشود، و اگر القا کند که من بندۀ متواضع و شاکری هستم، همانگونه میشود!
خداوند سبحان، ایمان همه ما را حفظ کند. هر چه انسان مذهبی تر باشد، شیاطین جنّ و انس، بیشتر حسادت می ورزند و تلاش میکنند تا مانع انسان شوند و او را منصرف و منحرف نمایند!
ابتدا دقت نمایید که غرور یعنی فریب و مغرور یعنی: فریب خورده؛و حالاتی چون به خود بالیدن، از خود راضی بودن و اسامی دیگری چون عُجب، تکبر دارد و اگر واقعاً امتیازی باشند، موجب افتخار میگردند. بنابراین، واژگانی چون غرور ملّی - غرور آفرین و که بیشتر در بارۀ پیروزی ورزشکاران یا شرکت کنندگان در مسابقات علمی یاحتی رزمندگان و شهداء گفته میشود، خطا و به قول معروف یک غلط مصطلح می باشد.
خداوند سبحان درقرآن مجید از انسان میپرسد: يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ - اى انسان چه چيز تو را در باره پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته(6)
الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ -همان کسی که تورا آفرید و اندامت را درست و نیکو ساخت و متعادل و متناسب قرار داد.(7)(سوره انفطار آیه 6 و 7)
یعنی: چه چیزی تو را در برابر او فریب داده است؟! و لازم است که آدمی دائم در ذهن خودش به این سؤال بیندیشد و پاسخ دهد.
بنابراین، هر گاه آدمی دچار احساس عُجب و خودپسندی و خود بزرگ بینی و یا به قولی غرور شدد؛ باید بداند که اولاً این حالات کاذب، از وساوس شیطانی است و أعوذ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ بگوید - هرکجا که آدمی دشمن را نمیبیند تا با او مقابله کند، فرمود: کافیست بگویی - اَعوذُ بالله، تا در قلعۀ امن قرارگیری مانند دو سورۀ معوذتین که از شرّ شیاطین جن و انس، وسوسهها و حسادتها، به خدا پناه میبرید و او شما را پناه میدهد و مصون نگاه می دارد.
سپس بیندیشید که چه چیزی سبب این غرور در برابر خداوند سبحان شده است؟! و اساساً انسان چه چیزی برای عُجب و تکبر دارد؟! اگر زیبا و جذاب باشد، این را خودش نساخته و به دست نیاورده است، بلکه خداوند منّان چنین آفریده، لذا باید شاکر باشید - اگر ثروتمند و مرفه باشد نیز رزقی است که او داده تا وسیله رشد قرار دهد و البته با آن امتحان میشود - اگر دانشمند میباشد نیز چیز زیادی نمیداند و علم او حتی در برابر آن چه باید بداند و میتوانست بداند، بسیار اندک است؛(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
القائات، آثار مستقیم و عمیقی دارند. یکی از آثار ذکر، همین القاء میباشد. اگر آدمی مدام به خودش القا کند که در مقابل خدا و اهل عصمت (ع)، غرور دارم، حتماً دچار همین حالت میشود، و اگر القا کند که من بندۀ متواضع و شاکری هستم، همانگونه میشود!
خداوند سبحان، ایمان همه ما را حفظ کند. هر چه انسان مذهبی تر باشد، شیاطین جنّ و انس، بیشتر حسادت می ورزند و تلاش میکنند تا مانع انسان شوند و او را منصرف و منحرف نمایند!
ابتدا دقت نمایید که غرور یعنی فریب و مغرور یعنی: فریب خورده؛و حالاتی چون به خود بالیدن، از خود راضی بودن و اسامی دیگری چون عُجب، تکبر دارد و اگر واقعاً امتیازی باشند، موجب افتخار میگردند. بنابراین، واژگانی چون غرور ملّی - غرور آفرین و که بیشتر در بارۀ پیروزی ورزشکاران یا شرکت کنندگان در مسابقات علمی یاحتی رزمندگان و شهداء گفته میشود، خطا و به قول معروف یک غلط مصطلح می باشد.
خداوند سبحان درقرآن مجید از انسان میپرسد: يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ - اى انسان چه چيز تو را در باره پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته(6)
الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ -همان کسی که تورا آفرید و اندامت را درست و نیکو ساخت و متعادل و متناسب قرار داد.(7)(سوره انفطار آیه 6 و 7)
یعنی: چه چیزی تو را در برابر او فریب داده است؟! و لازم است که آدمی دائم در ذهن خودش به این سؤال بیندیشد و پاسخ دهد.
بنابراین، هر گاه آدمی دچار احساس عُجب و خودپسندی و خود بزرگ بینی و یا به قولی غرور شدد؛ باید بداند که اولاً این حالات کاذب، از وساوس شیطانی است و أعوذ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ بگوید - هرکجا که آدمی دشمن را نمیبیند تا با او مقابله کند، فرمود: کافیست بگویی - اَعوذُ بالله، تا در قلعۀ امن قرارگیری مانند دو سورۀ معوذتین که از شرّ شیاطین جن و انس، وسوسهها و حسادتها، به خدا پناه میبرید و او شما را پناه میدهد و مصون نگاه می دارد.
سپس بیندیشید که چه چیزی سبب این غرور در برابر خداوند سبحان شده است؟! و اساساً انسان چه چیزی برای عُجب و تکبر دارد؟! اگر زیبا و جذاب باشد، این را خودش نساخته و به دست نیاورده است، بلکه خداوند منّان چنین آفریده، لذا باید شاکر باشید - اگر ثروتمند و مرفه باشد نیز رزقی است که او داده تا وسیله رشد قرار دهد و البته با آن امتحان میشود - اگر دانشمند میباشد نیز چیز زیادی نمیداند و علم او حتی در برابر آن چه باید بداند و میتوانست بداند، بسیار اندک است؛(ادامه دارد...)
- ۹۰۰
- ۲۰ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط