تا که بودیم نبودیم کســـــــــی،

تا که بودیم نبودیم کســـــــــی،
کُشت ما را غمِ بی همنفســــــی

تا که رفتیــــــــم همه یار شدند،

خفتـــــــــه ایم و همه بیدار شدند

قدر آئینـــــــــــه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که افتاد و شکست