ﺷﻌﺮ ": ﺳﻔﺮ ﻣﻜﻦ "

ﺷﻌﺮ ": ﺳﻔﺮ ﻣﻜﻦ "
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻨﻲ ﺑﻜﻦ ﻭﻟﻲ
ﺍﺯ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺳﻔﺮ ﻣﻜﻦ
ﻳﺎ ﻛﻪ ﭼﻮ ﻣﻲ ﺭﻭﻱ ﻣﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﺳﻔﺮ ﺧﺒﺮ ﻣﻜﻦ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻏﻢ ﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻧﻢ
ﺷﻌﻠﻪ ﻣﺰﻥ ﺑﺮ ﺁﺗﺸﻢ ﺍﺯ ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﺬﺭ ﻣﻜﻦ
ﺭﻭﺯ ﺟﺪﺍﻳﻲ ﺍﺕ ﻣﺮﺍ ﻳﻚ ﻧﮕﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﻜﺸﺪ
ﻭﻗﺖ ﻭﺩﺍﻉ ﻛﺮﺩﻧﺖ
ﺑﺮ ﺭﺥ ﻣﻦ ﻧﻈﺮ ﻣﻜﻦ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺍﻡ
ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻡ ﺻﺪﺍﻱ ﺗﻮ
ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺰﻥ ﻣﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻜﻦ
ﻣﻦ ﻛﻪ ﺯ ﭘﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻣﺮﻏﻚ ﭘﺮ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﺯﻭﺩ ﺑﻴﺎ ﻛﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﺯﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﻜﻦ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ
ﺗﻦ ﺑﻪ ﻗﻀﺎ ﻣﻬﺎﺩﻩ ﺍﻡ
ﺁﺗﺸﻢ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ ﻣﺰﻥ
ﺭﻧﺠﻪ ﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ ﻣﻜﻦ
ﺑﻮﺳﻒ ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﺑﻴﺎ
ﺗﻨﮕﺪﻟﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮ
ﺭﻧﺞ ﻓﺮﺍﻕ ﻣﻲ ﻛﺸﺪ
ﺧﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﻝ ﭘﺪﺭ ﻣﻜﻦ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ
ﮔﻮﺵ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﻜﻨﻲ
ﻳﺎ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺯ ﺩﻝ ﺑﺒﺮ
ﻳﺎ ﺯ ﺑﺮﻡ ﺳﻔﺮ ﻣﻜﻦ