ای ساربان آهسته ران

ای ساربان آهسته ران
کآرام جانم می رود
وآن دل که با خود داشتم
با دل ستانم می رود
من مانده ام محجور از او
بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او
بر استخوانم می رود