بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
ظهور، امری نیست که برای آن روز و ساعتی مشخصی معین شده باشد، هر چند که حق تعالی به زمان وقوعش علم دارد؛ بلکه در زمان ظهور، بداء رخ می‌دهد، یعنی به دلایلی در وقوعش تعجیل یا تأخیر ایجاد می‌شود که متناسب با رویکرد مردم می باشد.
اگر مردم جهانیان، به حکومت طاغوت‌ها و مستکبران و به ظلم و فساد، استقبال نشان دهند، امر ظهور تا گسترش بیداری اسلامی و انسانی و قیام مردمی علیه حاکمیت طاغوت‌ها و فرعون‌ها، به تأخیر می‌افتد؛ و اگر رویکرد به اسلام عزیز - به ولایت پذیری - به فهم و عمل به قرآن مجید و سنّت نبوی - قیام علیه ظلم و بالاخره ناامیدی از اشخاص و مکاتب مدعی در نجات بشر، و انتظار برای یک منجی الهی گسترش یابد، در امر ظهور تعجیل می‌ شود.
د) - هیچ قیامی، بدون بر خورداری از یارانی لایق و کارآمد، آغاز نمی‌گردد، خواه تعداد آنان اندک باشد، ولی یاران با عظمتی چون حضرات ابوالفضل و زینب کبری، و علی اکبر، و اصحابی چون حبیب بن مظاهر، و توبه کنندگانی چون حرّ باشند، یا تعداد آنها همچون نیروهای جغرافیای مقاومت و به ویژه در جمهوری اسلامی ایران، بسیار باشند که البته باز هم نسبت به کل جمعیت جهان، اندک می‌باشند.
بدیهی است که نخستین گروه از یاران امام مهدی علیه السلام را شیعیان و منتظران ظهور و قیام جهانی ایشان تشکیل می‌دهند، لذا نقش آنان در تعجیل یا تأخیر در ظهور، به مراتب بیش از دیگران می‌باشد. غفلت و گناهان آنها ظهور را به تأخیرمی‌اندازد وتوجه، اخلاص، مجاهدت و دعای آنها، سبب تعجیل در امر ظهور می‌گردد.
روایت :حضرت امام مهدی علیه السلام، در توقیع به شیخ مفید، مرقوم نمودند: وَ لَوْ اَنَّ أشياعَنا وَ فَقَّهُمُ اللّه ُ لِطاعَتِهِ، عَلى اجْتِماعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فى الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ عَلَيْهِمْ، لَما تأخَرَّ عَنْهُمُ الْيُمْنُ بِلِقائنا، وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمْ السَّعادَةُ بِمُشاهِدَتِنا، عَلى حقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِها مِنْهُمْ بِنا، فَما يَحْبِسُنا عَنْهُمْ إلاّ ما يَتَّصِلُ بِنا مِمّا نُكْرِهُهُ - اگر شیعیان ما -که خداوند توفیق طاعتشان دهد- در راه ایفای پیمانی که بر دوش دارند، همدل می‌شدند، میمنت ملاقات ما از ایشان به تأخیر نمی‌افتاد، و سعادت دیدار ما زودتر نصیب آنان می‌گشت، دیداری بر مبنای شناختی راستین و صداقتی از آنان نسبت به ما؛ علّت مخفی شدن ما از آنان چیزی نیست جز آن چه از کردار آنان به ما می‌رسد و ما توقع انجام این کارها را از آنان نداریم.(احتجاج، ج2، ص499)(ادامه دارد...)