دبستان شهید رجایی.
دبستان شهید رجایی.
اولین نمره ی املا رو ده گرفتم. اومدم خونه گریه کردم. بهم گفتن اشکال نداره از دفعه ی بعد. اول راهنمایی امتحان ورودی بهترین مدرسه ی محل نزدیک خونه رو رد شدم و به اصرار خانوادم ثبت نامم کردن. بهم گفتن باید حسابی درس بخونی منم گفتم چشم. سال بعد باز ثبت نامم نمیکردن میگفتن معدلت بالا نیست و باز به اصرار خانواده قبول کردن یک سال دیگه اونجا بخونم. به خانواده گفتم باباجون من برای این مدرسه نیستم گفتن تو میتونی٬ تا الان اشکال نداره درس بخون از این به بعد.
اول دبیرستان بهم گفتن دوران مهمیه پس از الان بخون که برای کنکور آماده باشی. آخرین روزهای پیش دانشگاهی دوباره حرفشون یادم اومد. پشیمون بودم چرا اون همه سال درسم رو درست نخوندم تا مثل بقیه آماده باشم. یادمه سال کنکور مشاور اول هر ماه می گفت مهم نیست ده ماه وقت داری... مهم نیست پنج ماه وقت داری مهم نیست اصلا وقت نداری. طفلک.
سال دومی که شدم یک شب خاله گفت تا حالا مهم نیست امسال رو بخون حتما یک جای خوب قبول میشی. تو با استعدادی. سال دوم هم کنکورم به جایی نرسید. تو سالن امتحان وقتی به آدمها نگاه میکردم که با ماشین حساب هاشون تند تند کار میکنن و بعد با مدادهاشون میرن رو گزینه ای٬ با خودم میگفتم این اصلا بازی عادلانه ای نیست. دانشگاه که قبول شدم٬ بهم گفتن تا الان مهم نیست که درس نخوندی از این به بعد حسابی بخون که تو شغل آیندت موفق باشی. اما اون رشته و آینده ی موفقش هیچوقت از راه نرسید.
من خیلی دیر فهمیدم که کنکور پایان راه نیست قسمتی از راهه. دیر فهمیدم که کنکور قسمت کوچیکی از جریان زندگی منه. میگفتن کنکور مسیر زندگیت رو مشخص میکنه اما امروز اگر از من بپرسی بهت میگم هیچ چیز جلودار مسیر تو نیست... نه کنکور نه اون دانشگاه خفن که از قبول نشدنش می ترسی نه هیچ چیز دیگه ای.
ضعف هات رو دوست داشته باش.
ضعف های تو بهت میگن چی رو دوست نداری...
تست هایی که میزنی رو دوست داشته باش
اما برای ضعف هات فردا بعد کنکور گریه نکنی رفیق.
تو فردا خوب کنکور بدی٬ بد کنکور بدی
چون توانایی٬ هیچ چیز جلودار تو
در مورد آرزوهات و اهدافت نیست
میدونم که موفقی. میدونم که موفقی.
اولین نمره ی املا رو ده گرفتم. اومدم خونه گریه کردم. بهم گفتن اشکال نداره از دفعه ی بعد. اول راهنمایی امتحان ورودی بهترین مدرسه ی محل نزدیک خونه رو رد شدم و به اصرار خانوادم ثبت نامم کردن. بهم گفتن باید حسابی درس بخونی منم گفتم چشم. سال بعد باز ثبت نامم نمیکردن میگفتن معدلت بالا نیست و باز به اصرار خانواده قبول کردن یک سال دیگه اونجا بخونم. به خانواده گفتم باباجون من برای این مدرسه نیستم گفتن تو میتونی٬ تا الان اشکال نداره درس بخون از این به بعد.
اول دبیرستان بهم گفتن دوران مهمیه پس از الان بخون که برای کنکور آماده باشی. آخرین روزهای پیش دانشگاهی دوباره حرفشون یادم اومد. پشیمون بودم چرا اون همه سال درسم رو درست نخوندم تا مثل بقیه آماده باشم. یادمه سال کنکور مشاور اول هر ماه می گفت مهم نیست ده ماه وقت داری... مهم نیست پنج ماه وقت داری مهم نیست اصلا وقت نداری. طفلک.
سال دومی که شدم یک شب خاله گفت تا حالا مهم نیست امسال رو بخون حتما یک جای خوب قبول میشی. تو با استعدادی. سال دوم هم کنکورم به جایی نرسید. تو سالن امتحان وقتی به آدمها نگاه میکردم که با ماشین حساب هاشون تند تند کار میکنن و بعد با مدادهاشون میرن رو گزینه ای٬ با خودم میگفتم این اصلا بازی عادلانه ای نیست. دانشگاه که قبول شدم٬ بهم گفتن تا الان مهم نیست که درس نخوندی از این به بعد حسابی بخون که تو شغل آیندت موفق باشی. اما اون رشته و آینده ی موفقش هیچوقت از راه نرسید.
من خیلی دیر فهمیدم که کنکور پایان راه نیست قسمتی از راهه. دیر فهمیدم که کنکور قسمت کوچیکی از جریان زندگی منه. میگفتن کنکور مسیر زندگیت رو مشخص میکنه اما امروز اگر از من بپرسی بهت میگم هیچ چیز جلودار مسیر تو نیست... نه کنکور نه اون دانشگاه خفن که از قبول نشدنش می ترسی نه هیچ چیز دیگه ای.
ضعف هات رو دوست داشته باش.
ضعف های تو بهت میگن چی رو دوست نداری...
تست هایی که میزنی رو دوست داشته باش
اما برای ضعف هات فردا بعد کنکور گریه نکنی رفیق.
تو فردا خوب کنکور بدی٬ بد کنکور بدی
چون توانایی٬ هیچ چیز جلودار تو
در مورد آرزوهات و اهدافت نیست
میدونم که موفقی. میدونم که موفقی.
- ۱۳.۲k
- ۰۷ فروردین ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط