بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
شاکر بودن خدا، یعنی مؤمن را می‌ شناسد، عمل صالح او را می‌داند، برای تلاش و جهاد او ارزش قائل است، به نتیجه می‌رساند و اجر می‌دهد؛ شاکر بودن بندۀ خدا، یعنی اولاً خوبی کننده و نعمت‌ بخش و خیر رساننده را می‌ شناسد - ثانیاً نعمت و خیر را می‌شناسد - ثالثاً راه‌کار بهره‌ مندی بیشتر از نعمت و خیر را می داند؛ لذا پس از سپاسگزاری ازمُنعم و نعمت‌ بخش، نعمات را ضایع نمی‌ گرداند و از آنها نهایت بهره را می‌برد.
ناشکری، در نقطۀ مقابل قرار دارد، یعنی انسان نعمت بخش و نعمت را نمی‌شناسد، لذا نه تنها سپاسگزار نمیگردد، بلکه نعمات را ضایع می‌کند و به هلاکت می‌افتد.
شیطان گفت: کاری می‌کنم تا بندگانت شاکر تو نباشند!
اخلاق مواضع نظری و عملی مؤمن : در آیاتی فرمود:وَأَنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ - و در حقیقت، خداوند اجر مؤمنان را ضایع نمی‌گرداند - (سوره آل عمران بخشی از آیه 171)
فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ -(سوره هود بخشی از آیه 115)
همانا خداوند اجر نیکوکاران را ضایع نمی‌گرداند؛ و از بندگان مؤمنش خواسته تا این اسم الله را دروجود خودشان شکوفا کنند، تا به رشد، کمال و سعادت برسند.
حقیقت شکر در قلب است که با شناخت و تصدیق عقل ایجاد می‌شود - مرتبۀ دیگر شکر، نزول از قلب به زبان می‌باشد که بندۀ شاکر، مکرر الحمد لله - شکراً لله - الهی شکر می‌ گوید، اما مرحله دیگر شکر که ظهور و بروز و تجلّی تامّ شکر می‌ باشد، شکر عملی می‌باشد؛ چنان که خداوند سبحان، تشکر زبانی نمی‌ نماید، بلکه مراتب تشکر خود را با هدایت و نعمت‌ بخشی در دنیا، و رساندن به سعادت ابدی در بهشت و بر خورداری از نعماتش محقق می‌ گرداند.
شکر عملی، پس از شناخت مُنعم که خداوند منّان می‌ باشد و واسطه‌های فیض، مستلزم شناخت کامل نعمت، موقعیت و زمان‌شناسی، و چگونگی استفادۀ درست و بهینه از نعمت می‌باشد؛ و رسیدن به این مرحله از شکر است که نعمت را افزون می‌ گرداند و برکات آن را مترتب می‌سازد.(ادامه دارد...)