در دنیایِ پیوندهایِ آنی و دلبستگی‌هایِ زودگذر، “آهستگی” ی

در دنیایِ پیوندهایِ آنی و دلبستگی‌هایِ زودگذر، “آهستگی” یک فضیلت است. برای آنکه کسی را براستی بلد شوی، باید صبور باشی؛ مثلِ باغبانی که به انتظارِ شکوفه می‌نشیند یا کوزه‌گری که با مدارا به گِل شکل می‌دهد. شناختِ سطحی، قضاوت به بار می‌آورد، اما درکِ عمیق، ریشه در “حرمت” دارد. نباید از کنارِ رنج‌ها، امیدها و ترس‌هایِ دیگری به سادگی عبور کرد. هر انسان، جهانی است که کشفِ قاره‌هایِ پنهانش، عمری صرافت و حضوری تمام‌عیار می‌طلبد. ما به تماشاچی نیاز نداریم، ما به کسی نیاز داریم که بلد باشد لابلایِ خطوطِ نانوشته‌یِ وجودمان را بخواند.