قلبش شکسته بود و نگاهش به راه بود

قلبش شکسته بود و نگاهش به راه بود

پژمرده از ندیدن خورشید وماه بود

با آنکه رنگ چادر او رفت در مسیر

از هر طرف اسیر هجوم نگاه بود

در انزوای غربت و در انحصار غم

کار مدام روز و شبش اشک و آه بود

پشت ستم شکست ز طوفان گریه اش

او یک تنه برای پدر یک سپاه بود

با آنکه نور ماه به چَشمش نمیرسید

گلدسته های نیزه برایش پناه بود

آیینه بود و هر قدم از کینه ها شکست

این سنگ ها تقاص کدامین گناه بود؟

مرگ رقیه خورد رقم در خرابه! نه!

شاید زمان رد شدن از قتلگاه بود...