بقهرازبزم یاران پاکشیدم

بقهرازبزم یاران پاکشیدم
زبس رنج ازغم دنیاکشیدم

چه شبهایی،که نقش آرزورا
بروی پرده ی فرداکشیدم

چه فرداها،که نومیدانه سررا
درون سینه ی شیداکشیدم

گهی بااشک،نقش دلفریبی
بروی چشم نابیناکشیدم

گهی باناله،آه سینه سوزی
بسوی گنبد خضراکشیدم

ندیدم،چون نشانی ازحقیقت
بتی درقالب رویاکشیدم

دوچشم مست اورا،با دو صد ناز
خیال انگیز،چون دریا کشیدم

شدم مجنون و،جای سرمه درچشم
زخاک پای آن لیلاکشیدم

جمالی،همچوحوران بهشتی
بچشم خلق،ناپیداکشیدم

بدنیای خیالش،روچوکردم
هزاران زشت را،زیباکشیدم

چواین دنیاهم،ازپندارمن بود
چومجنون خیمه درصحراکشیدم...