مژده اي دل که شب نيمه شعبان آمد

مژده اي دل که شب نيمه شعبان آمد
بر تن مرده و بي جان جهان جان آمد

بانگ تکبير نگر در همه عالم بر پاست
همه گويند مگر جلوه يزدان آمد

از زمين نور به بالا رود امشب زيرا
نور خورشيد امامت همه تابان آمد

قائم آل محمد (عج)گل گلزار رسول
حجه بن الحسن (عج)آن مظهر ايمان آمد

آري. مي دانم که مي آيي و غبار غم و اندوه هزاران ساله را از قلبهاي خسته مان مي زدايي و اشکهاي زلالمان را از گونه هايمان برمي چيني، مي آيي و ضريح گمشده ياسي کبود را نشانمان مي دهي و مسيح مريم را با خويش همراه مي سازي.

مي آيي و صندوقچه موسي را برايمان مي گشايي و آنگاه در کنار کعبه عُشّاق سر بر آستان بندگي خدايي مي سايي که آمدنت را به منتظران و مستضعفان جهان وعده داده بود.

مي آيي و در فراسوي نگاه منتظرمان ، قلبهاي کوچک و اميدوارمان را به هم پبوند مي دهي و آن روز، روز شادي چشمهاي منتظري است که عاشقانه مي گريند و به سويت بال و پر مي گشايند.[1]

پيامبر اكرم(ص) فرمودند:

مهدي از فرزندان من است، نامش نام من (محمد) و كنيه اش كنيه من (ابوالقاسم) مي باشد، در صورت و سيرت از همه كس به من شبيه تر است. براي او غيبتي است كه در آن مردم دچار حيرت مي گردند و بسياري از دسته ها و گروههاي مردم، گمراه ميشوند، آنگاه مانند ستاره تاباني از پرده غيبت بدر آيد و زمين را پر از عدل و داد كند آن چنان كه پر از ظلم و ستم شده باشد.[2]

التماس دعا