[بخش ششم: عیدِ فطرِ موعود]

[بخش ششم: عیدِ فطرِ موعود]
اصل ۲۵۵۱: عید فطر روزی است که هیچ پدری شرمنده نباشد؛ تا آن روز، عیدِ ما ناقص است.
اصل ۲۵۵۲: فطریه، مالیاتِِ سلامتِ جسم است؛ خمس و زکات، مالیاتِ سلامتِ روح و جامعه. ندادنِ این‌ها، دزدی از فقراست.
اصل ۲۵۵۳: نماز عید، نمایشِ اقتدارِ مؤمنین است؛ صف‌های فشرده یعنی مشتِ محکم بر دهانِ تفرقه‌افکنان.
اصل ۲۵۵۴: در خطبه‌های عید فطر باید از «بیلانِ عدالت» پرسید، نه فقط از تقویمِ نجومی.
اصل ۲۵۵۵: شادیِ عید فطر باید تقسیم شود؛ شادیِ انحصاری، شادیِ طاغوتی است.
اصل ۲۵۵۶: رمضان رفت تا ما بمانیم؛ مبادا خلوصِ‌مان با رفتنِ ماه برود.
اصل ۲۵۵۷: برنده‌ی ماه رمضان کسی است که «آدم» شده باشد، نه کسی که فقط لاغر شده باشد.
اصل ۲۵۵۸: استهلالِ واقعی، دیدنِ ماه نیست؛ دیدنِِ کجی‌های خود و اصلاحِ آن‌هاست.
اصل ۲۵۵۹: عید فطر، جشنِ پایانِ عملیاتِ «خودسازی» و آغازِ عملیاتِ «جامعه‌سازی» است.
اصل ۲۵۶۰: خدایا! عیدِ ما را «ظهورِ حجتت» قرار ده، که تنها اوست که سفره‌ها را برابر می‌کند.

✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
🆔 @bmlimit
🔗 انجمن دانش‌بنیان

https://eitaa.com/joinchat/642450909Ce319377bb6