بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
چنین شخصی، نه تنها عاصی، بلکه مشرک می‌ شود دست کم بندگی هوای نفس خویش را می‌ نماید و هرگز به خدا و معاد ایمانی ندارد و یا از رحمت خدا ناامید است که این خود افترای بزرگی به ارحم الراحمین می‌باشد. پس مشمول عفو و بخشش نیز نمی‌گردد.
یکی از اسمای الهی تواب است. توّاب یعنی بسیار توبه کننده. حال ممکن است این سؤال در ذهن پیش آید که مگر خداوند سبحان گناه دارد که بسیار توبه می‌کند؟ خیر. بلکه توبه یعنی بازگشت و خداوند متعال بسیار و مستمر، نظر لطف، رحمت و مغفرت خود را به بندگان گناهکار و توبه کننده‌اش باز می‌ گرداند و دوست دارد بندگانش نیز چنین باشند و هرگاه مرتکب گناهی شدند، ناامید نشوند و زود به سوی او بازگردند - صد بار اگر توبه شکستی باز آی.
پس معنای بخشش الهی این نیست که به جرأت گناه کنند و بگویند: او می‌بخشد؛ بلکه این است که با اطمینان توبه کنید و به سوی او بازگردید و به رحمتش امیدوار باشید، هر گناهی که کرده باشید، حتی العیاذ بالله دچار شرک هم شده باشید، اگر توبه کنید، او می‌بخشد؛ اما اگر کسی با شرک از دنیا برود، قابل بخشش نمی‌باشد.
از این رو در آموزه‌های اسلامی، درست برعکس برخی از ادیان تحریف شده و یا مکاتب، نه اجازه می‌دهد که کسی گناه خود را افشا کند و نه به طور کلّی ارزش‌ها نفی می‌شوند. بلکه می‌فرماید: هر کسی خودش حساب خودش را بکشد، هرگاه دید خطا کرده، گناه کرده، عصیان کرده و به نفس خویش ظلم و ستم کرده، روی به خودم آورد؛ و اگر توبه کند بازگردد، استغفار کند طلب بخشش کند، قطعاً من را بخشنده خواهد یافت.
روایت :
جابر بن عبدالله انصاری نقل می‌کند: زنى نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمد و عرض کرد: یا رسول اللَّه زنى که فرزند خود را کشته، آیا فرصت توبه دارد؟ پیامبر فرمود: قسم به خداوندى که جان محمد به دست اوست، اگر او هفتاد پیغمبر را کشته باشد؛ بعد از آن، توبه کند و پشیمان شود و خدا بداند که دیگر آن گناه را انجام نمی‌دهد، خدا حتماً توبه او را قبول می‌کند و از او در می‌گذرد. به درستى که درِ توبه به اندازه فاصله میان مشرق و مغرب باز است و یقیناً توبه کننده از گناه، مانند کسی است که هیچ گناهی مرتکب نشده است.(مستدرک‏ الوسائل ج 12 ص 131 باب 87)
حدیث قدسی:اگر بندگان گناهکار من می‌دانستند که چقدر مشتاق بازگشت آنها هستم، در پوست خود نمی‌گنجیدند. به تعبیر دیگر: از این شوق می‌مُردند.(ادامه دارد...)