اری من همینم ...

اری من همینم ...

دختری که تنها گیسوانم را برای باد رها کردم...
دختری که فهمد عشق چیست اما از بیانش بیزار...
دختری که داند زندگی و مرگ چیست اما هر روزش تکرار ...
دختری که شب و روزش بیدار و غرق در افکار ...
از عشق مینویسد ...
از معشوقش...
از گذشته و اینده و ارزویش ...
و یکباره خاکسترشان میکند ...

دختری که میداند و میفهمد قصه ی اب و اتش را...

دختری که نداند ترس چیست و امید دارد به فرداها
دختری که فهمد درد چیست ... غم چییست ... دوری و نبودن چیست 
ولی این را هم میداند 
که صبر چیز خوبیست ... و این نیز میگذرد ...
همه چیز درست خواهد شد ... 

دختری که انچه گوید تنها باور اوست ... نه وانمودی برای باور تو ...
همانی که سد زدی بر حظورش ...
اما ناعادلانه تمام وجودت را فرا گرفت...
همانی که دستهایش را خواهش کردی تا ابدیت ...
همانی که میخواستی غرقش شوی....
همانی که در میان این همه عاقل تنها کنارش خواستی دیوانگی کنی..

همانی که برایش گفتی یک عاشق ...تمام دنیا را دارد ...
همانی که ضربان بی نهایت دردهایت با بودنش ارام میگرفت...حتی از دور ...
همانی که تمامش سهمت بود ...
اما نمیدانم چه شد.....تو....رفتی ..