« سایه »

« سایه »
سایه ها آوار بر ذهن و زبانم.ریختند
حجم تلخی از توهّم بر جهانم ریختند

چشم را تا باز کردم ، باز باهم سایه ها
بی تأمل طرح وحشت در روانم ریختند

آجرو سنگ و ملاتِ لحظه ها را سایه ها
بار ها از بام خود بر استخوانم ریختند

با تهاجمهای بی پایان و بی مفهومِ خویش
سایه واژه ؛ واژه سایه ، در دهانم ریختند

خواستم تا چشمهایم را ببندم از هراس
ماسه های سایه زیرِ پلکِ جانم ریختند

جایِ باران در مسیرِ کوچِ روحم؛ ابرها
سایه هایی از جهانِ بی نشانم ریختند

#عبدالرضارادفر«آرام کرمانشاهی»