بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
فرازی از زیارت امیر‌المؤمنین علیه السلام، در روز یکشنبه
السَّلامُ عَلَیْکَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِین؛ يَا مَوْلاىَ يَا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ، هَذاَ يَوْمُ الْأَحَدِ وَهُوَ يَوْمُكَ وَ بِاسْمِكَ، وَأَنَا ضَيْفُكَ فِيهِ وَ جارُكَ، فَأَضِفْنِى يَا مَوْلاىَ وَ أَجِرْنِى، فَإِنَّكَ كَرِيمٌ تُحِبُّ الضِّيافَةَ، وَمَأْمُورٌ بِالْإِجارَةِ، فَافْعَلْ مَا رَغِبْتُ إِلَيْكَ فِيهِ، وَ رَجَوْتُهُ مِنْكَ... ای مولای من، ای امیرمؤمنان، امروز روز یکشنبه و روز تو و به نام توست و من در این روز میهمان و پناهنده به توأم، ای مولای من، از من پذیرایی کن و مرا پناه ده، همانا تو بزرگ‌منش و مهمان‌نوازی را دوست داری و از سوی خدا مأمور به پناه دادنی، پس برآور خواهشی را که برای آن در این روز بسوی تو روی آوردم و آن را از تو امید دارم ... .
به لطف خداوند منّان، همیشه سر سفرۀ اهل بیت علیهم السلام هستیم و تمامی فیوضات الهی، به واسطۀ آن بزرگواران به ما می‌رسد؛ اما مهیمانی امر دیگریست و آداب خودش را دارد؛ چه برای صاحبخانه و چه برای میهمان.
حال که امیرالمؤمنین و سیدة النساء، حضرت فاطمه علیهما السلام اجازه داده‌اند که امروز را میهمان ایشان باشیم و با یک توجه و یک سلام می‌ توانیم به این میهمانی وارد شویم، چرا با غفلت از خودمان سلب توفیق نماییم؟! مگر نه این که برای زیارت حرم آن بزرگواران، دعاها و تلاش‌ها می‌کنند، وقت صرف می‌کنند و زحمات و هزینه‌های بسیاری را متحمل می‌گردند؟ این که زیارت خودشان است.