♨ ️ شعر زیبای شاعر لیککی در واکنش به پدیده ریزگردها

♨ ️ شعر زیبای شاعر لیککی در واکنش به پدیده ریزگردها

رفته تا اعماق مغز استخوانم گرد وخاک
میدهد بردباد آخر دودمانم گرد و خاک

شب که می آیم به خانه خسته از سگ دو زدن
میگذارم روی سفره لای نانم گرد و خاک

همسرم پای سماور می نشیند هر سحر
بعد میریزد درون استکانم گردو خاک

میزند بیرون به وقت عطسه کردن با فشار
ازدماغ و گوش و از توی دهانم گردو خاک

بنده کلن از جهاتی مثل جارو برقیم
میخورم با اشتها تا میتوانم گردو خاک

ای که میشویی ،،مگانت،،را لب زاینده رود
بنده اینجا رفته تا سقف ،،ژیانم،،گردوخاک

شکر ایزد کشوری هستم که جای پول نفت
برده ام بر سفره های مردمانم گرد و خاگ

جای پرواز پرستوهای عاشق در بهار
میکند پرواز توی آسمانم گرد و خاک .

چون خزانه خالی از پول است و از شمش طلا
میدهم آینده به نسل جوانم گردو خاک

زرد کرده صورت اهواز تا مرز ایذه را
شد خوراک کودکان شادگانم گردو خاک

میکنم در حلق ابادان و خرمشهر دود
بعد میریزم به روی بهبهانم گردو خاک

مثل یک آواره ی افغان سوالم این شده....
میتوانم توی شهر خود بمانم گردو خاک؟؟

اهل لیکک هستم و عمری به جای حق خود
بین استانهای دیگر میستانم گردو خاک

شعر از رسول سنایی بهمیی