من تسلیم شده ی خزان سردم تن خسته ام اندکی خاک میخواهد و خ

من تسلیم شده ی خزان سردم تن خسته ام اندکی خاک میخواهد و خواب!
همچون مرد کهنسالی شده ام که کودکانه های درونم مرا به نیشخند میگیرند به کودکان بگویید من هم زمانی چهره ی شادابی بودم از نسل شاداب شما
این گوشه و کنایه های عصر حجری و قهوی تلخ قجری نمیتواند سر بپوشی باشد بر اثار این سطرهای زخمی
در اخر همین فصل از زندگی با دلی خسته داد خواهم زد این منم
قهرمان_خودم
به بهار بگویید خزان نزدیک است به رقص شاپرکهایش ننازد