بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‍ قدر هیچی را بدان :
مردم عادی فقط قدر چیز را می‌د انند. توجه‌شان صرفاً به اشیاء و پدیده‌های پیرامون‌شان هست. آنها از هیچ‌ها، از فضاهای خالی غافل‌اند.
حال آنکه قبل از هر چیز این فضاهای خالی است که برای‌ شان کارکرد دارد.
یک اتاق، فضای خالی‌ اش است که برای تو محیط زندگی می‌ سازد.
یک ظرف، فضای خالی‌اش است که تو غذایت را در آن می‌پزی.
یک لیوان فضای خالی‌اش است که باعث می‌شود چیزی بنوشی. یک نی،
فضای خالی‌اش است که باعث عمل دمیدن می‌شود.
یک رحم فضای خالی‌اش که جنین را در خود نگه داشته و پرورش می‌دهد.
این فضای خالی آسمان است که ستارگان و سیارات را در خود پذیرفته و به ظهور رسانده است.
یک اتومبیل فضای خالی‌اش است که تو را در خود جای داده و جابجا می‌ کند.
یک اتم فضای خالی‌اش باعث گردش الکترون‌هایش به‌ دور هسته می‌ گردد.
قدرفضاهای خالی را بدان. هیچ‌ها توجه کن.آنها زندگی سازند.این هیچ، بستر زندگی‌ سازی است. درست است که از مقوله‌ عدم‌اند، اما عدمی است که عمل را باعث می‌ شوند. بدون این عدم، عملی وجود ندارد، هستی‌ای به ظهور نمی‌ رسد، و جریان زندگی متوقف می‌شود.
یک سالک، قبل از چیزها، هیچ‌ها را می‌ بیند، و اجازه نمی‌دهد که رنگ و لعاب‌ها، نگاه او را به حماقت و تنگ‌ نظری بکشاند.
ای دوست سالکم!این هست و نیست، با هم زندگی را تشکیل می‌دهند و با هم آن را به جریان می‌اندازند. پُر و خالی در هماهنگی و همکاری‌اند.
یکی هست و یکی نیست و این هست که می‌بینی، همواره در دل ‌نیست، وجود دارد. اما تو پیوسته فقط هست را می‌بینی و از نیست غافلی!
این هست‌و‌نیست آن‌به‌آن، با هم در تبادل‌ اند تا تعادل‌ شان حفظ شود. هست‌ها به نیست میروند،و نیست‌ها به هست.
شکل به بی‌شکلی می‌رود و از بی‌ شکلی، شکل زاده می‌شود. وقتی سالکی این مهم را دریافت، به فراتر از هست و نیست می‌ رود و آن کیفیتی است محیط بر این گونه تبادلات و تغییرات؛ او خود متعالی‌ اش است!