باید امشب چمدانی را

باید امشب چمدانی را
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
وبه سمتی بروم
که درختان حماسی پیداست
روبه آن وسعت بی واژه که همواره مرا میخواند
یک نفر باز صدا زد سهراب
کفش هایم کو؟