گاهی مدلِ خستگیِ آدم، لالمونی گرفتنه...

گاهی مدلِ خستگیِ آدم، لالمونی گرفتنه...
دلت می خواد به احترام این بی کلامی، دنیا هم برای چند دقیقه سکوت کنه، شاید هم برای چند روز...
اما انگار چرخ دنیا با حرف زدن می چرخه و با سکوت به جاهای باریک می رسه که اینهمه کلمه دوروبرمونه...
کمن آدمایی که بدونن دنیا با نگاه کردنه که عمقِ خودش رو نشون میده، قابل تحمل می شه و می شه ادامه‌ش داد...
قبل تر ها فکر می کردم حرف زدن آدم رو سبک می کنه اما مدتیه فهمیدم گاهی کلماتی که از فشار و خفقان یا حتی به خوشحالی تو فضا رها می کنی ممکنه با وزن بیشتری روی شونه های خودت فرود بیان...
گاهی حرف نزدن چقدر خوبه!
و البته نشنیدن...
نشنیدن جمله هایی که توقع شنیدنش رو نداشتی...
تو زندگی روزی می رسه که می فهمی باید خودت رو برای هر احتمالی آماده کنی... خوب و بد این احتمالات، اینکه از سمت چه کسی یا در مورد چه موضوعی اون احتمال واقع بشه اونقدری مهم نیست که آمادگیِ تو...
تو باید آماده‌ی هضم کردنش باشی...
باید با تک تک سلول هات صحبت کنی و بهشون حالی کنی که اصلا به دنیا اومدن که همین هارو ببینن، همین غیره منتظره ها رو... و ازشون بخوای که از زاویه درست ببینن؛
نگاه کردن از زاویه درست ممکنه خیلی از این دغدغه ها رو آروم آروم یا به سرعت از مرکزِ افکار خارج کنه و فرصت دیدنِ تصویرهای جالب تری فراهم بشه...
برای همینه که گاهی با تمام وجود درک کردم تنهایی معجزات خاصِ خودش رو داره... آرامشی شبیه مواجهه با دشت، جنگل، کوه، دریا...
مناظری که فقط موسیقی در اون ها جاریه؛ بدون تولیدِ هیچ کلمه ای، بدون تحمیل هیچ بارِ اضافه ای... و این سخاوتِ بی توقعِ طبیعته: تقدیمِ یک موسیقیِ بی کلام برای حظ بردن از لحظه‌ی حال...
وقت هایی که با کلمات هیچ کاری نداری، سرگرم کننده ترین اوقات فراغتِ دنیاست