لاحول و لا قوة الا بالله العلی العظیم

لاحول و لا قوة الا بالله العلی العظیم
هیچ نیرو و حرکتی نیست مگر به وسیله ی خدای والا و بزرگ

خدایا،من این روزها لا به لای تمام چیزهایی که برای خیلی ها روشن و مشخص است سردرگمم....من این روزها با حد و مرز چیزهایی درگیرم که ساده ترین مفاهیم انسانی اند.من با مرز انسانیت و آدمیت،با مرز خوددوستی و انسانیت،من این روزها با مرز گذشت و حماقت درگیرم.
باورت میشود خدایا؟!باورت میشود انسانی باشد که در هزاره ی دوم،میان ولوله ی کشف اتم و نانو و سلولهای بنیادی،در کشف حقیقت تعریف های ساده ای دست به گریبان باشد که سالها که نه،قرن ها پیش،آدمها در فرهنگ لغات ذهنشان معنی شان کرده اند؟
نمیدانم خدایا!شاید من هم مثل اصحاب کهف که وقتی از خواب برخواستند،دنیا را دگرگون دیدند،سالها به خواب رفته بودم و تازه بیدار شده ام.من که مرز مهربانی و بی رحمی،مرز خودشناسی و خودشیفتگی،فرق بین گذشت و حماقت،من که خط میان خوب و بد را گم کرده ام.
خدایا،من،مدتهاست میان مفاهیم ساده اخلاقی گم شده ام،میان همان چیزهای ساده ای که خیلی ها میگویند مشخص و معلوم است اما برای من مشخص نیست.
خدایا بعد از این همه سال سر در کتاب فرو بردن،بعد از گذر این همه بهار و زمستان و ورق خوردن صفحات تقویم عمرم،هنوز احساس میکنم کودک بی تجربه ای هستم که باید از نو،خوب و بد و درست و غلط زندگی و اخلاق را بیاموزم و مانده ام که در این میان،من از روزگاز جا مانده ام یا روزگار برعکس چرخیده که من دوباره به لغاتی رسیده ام که باید معنی آنها را از نو در لغت نامه ی ذهنم بنویسم؟!
خدایا این بار برای همین آمده ام سراغت....آمده ام تا کمکم کنی که نه طوطی وار،که درست و خداپسندانه، مفاهیم اخلاقی زندگی ام را در دفترچه لغات ذهنم تعریف کنم.
خدایا قبول دارم که شاید حالا دیگر خیلی دیر شده باشد،اما مهم نیست.مهم این است که حتی برای یک روز هم که شده آن طور که خواست تو و در شأن من بوده،عمرم را سپری کرده باشم.انشاالله....