بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
حضور حداکثری امیرالمومنین(ع)در جنگ های زمان پیامبر(ص) :
امیرالمؤمنین آدمی بود که در راه تبلیغ دین و کار برای خدا و مبارزه با دشمنان خدا، شب و روز نمی شناخت. در همه‌ جنگهایی که پیغمبر رفتند، حضور داشت؛ جز در موارد خیلی معدود. ظاهراً در جنگ تبوک بود که پیغمبر فرمود: یا علی! تو بمان و مدینه را حفظ کن. چون مدینه از یک طرف دیگر تهدید میشد، پیغمبر ایشان را در مدینه گذاشت. امّا در بقیه جنگها، یا در اکثر نزدیک به همه‌ جنگها، در کنار پیغمبر بود. وقتی که همه نبودند، او بود. آن‌وقت که کار از همیشه سخت‌تر بود، او در نزدیکترین جای خطر حضور داشت. کسی ادّعا کند که او امام من است؛ در حالی که حاضر نباشد در راه خدا و دین خدا، یک سیلی به بنا گوشش او بزنند!؟ این میشود!؟ حاضر نباشد که به دشمن خدا، به دشمنان دین و به دشمنان اسلام، به خاطر قدرت و گردن کلفتیشان بگوید بالای چشمتان ابروست!؟
الگو بودن امیرالمومنین علیه السلام برای ما : کسى که قوى باشد، به دام دنیا نخواهد افتاد. آنهایى که قوى هستند، به دام قویترها نمى‌ افتند. به هیچ کیفیّتى به دامِ دنیا نمى‌ افتند. آن کشورى که امیرالمؤمنین علیه‌ السّلام بر آن فرمان مى‌رانْد، امروز چند کشور بزرگ در منطقه‌ ماست، با حکومتهایى جداگانه. امیرالمؤمنین علیه‌السّلام در رأس آن کشور پهناور عظیم، با آن قدرت و آن همه منابع ثروت در آن روزگار و در آن برهه از زمان، اندکى خودش را به دنیاى انسان معمولى آلوده نمى‌کرد و مى‌فرمود: غرّى غیرى؛ برو سراغ دیگران،اى دنیاى رنگین! برو سراغ ضعیفها؛ که دست تو به مثلِ امیر المؤمنینى نمى‌ رسد، که نمى‌رسد!
آن، مرتبه‌ اعلاست. آن مرتبه، البته براى ما فقط به صورت یک سمبل مطرح است؛ به صورت یک سرمشقِ فوقِ حدود تصوّر مطرح است. براى این‌که جهت معلوم باشد؛ براى این‌که بدانیم راه، این راه است.