خودم را به آوای لحظه ها می سپارم

خودم را به آوای لحظه ها می سپارم
 به آغاز پاییز ، به هزار رنگ برگهایش .
 چشهایت را که ببندی
 گامهای تکیده برگهایش
 گوش نواز ت خواهد شد. 
کاش زیر آوار برگهایت 
گم می شدم پاییز ،
عجیب بوی نای برگهایت
 نفسهایم را به چالش می کشند.
عمر پاییزی من ذره ذره ذوب می شود
 و من نمی دانم 
آخرین برگ عمر من
 به کدامین لحظه روزگار گره خورده ...