"شعر از خودم"

"شعر از خودم"
تقدیم به ملت صبور ایران

شهر تاريک است گوئي خلق را ماتم زده

مردمان شهر را بيچارگي و غم زده

تيرگي رنگ شب و روز است در اين سرزمين

سبز بودن جرم گشته تيره ميپوشد زمين

رنگ بيشه رنگ سبزه رنگ برگ ياسمين

جملگي بايد کدر باشند و تيره زين پسين

خنده ممنوع است اينجا عشق عيب و عار و ننگ

سهم عاشق دائما شلاق و حبس و زور و سنگ

بوي باروت و گلوله بوي خون و سوختن

آتش کين و کدورت در دلان افروختن

بغض و فرياد و عدالت حبس شد در سينه ها

تيره و تارند اينجا جمله ی آيينه ها

کرکسان موسطوليان مال مردم گشته اند

بينوايان و يتيمان واله و سرگشته اند

در لباس دين و ايمان کشورم تاراج شد

مردم اين سرزمين بر لقمه اي محتاج شد

پس چه شد آن وعده ها و قولهاي رنگ رنگ

پس کجارفت آن سخنراني زيبا و قشنگ

ميشود اي هموطن از يوق دشمن وارهيد

ميشود از گرد باد بندگي با هم جهيد