منتخبی از نور ...

-✍ انگیزه و هدف مهمّ است، نه فقط خود عمل. «من كان یرید الحیاة الدنیا»

- انسان اختیار دارد و مى تواند آن گونه كه مى خواهد اراده كند. «من كان یرید»

- خداوند عادل است، حتّى كسانى كه براى او كار نكنند، پاداش آنها را بدون كم و كاست در دنیا مى دهد. «نوفّ الیهم ... لایبخسون»

- دلیل نپذیرفتن حقّ، دنیاطلبى است. «فان لم یستجیبوا... من كان یرید الحیاةالدنیا»
سؤال: این آیه مى فرماید: ما به دنیاطلبان بدون كم و كاست و به طور كامل نتیجه ى اعمالشان را در دنیا خواهیم داد، امّا در موارد دیگرى مى فرماید: «من كان یرید العاجلة عجّلنا له فیها ما نشاء لمن نرید»(27) به هر كس و به هر مقدار كه بخواهیم عطا مى كنیم. جمع میان این آیات چگونه است؟

پاسخ: دراین آیه مى فرماید: نتیجه ى كارشان را مى دهیم، «اعمالهم» ولى در آن آیه مسئله ى كار مطرح نیست، بلكه آرزو مطرح است كه خداوند مى فرماید: بعضى به گوشه اى از آرزوهاى خود مى رسند.

كسانى كه ایمان به معاد ندارند و یا براى خداوند كار نمى كنند، طلبى از پروردگار ندارند و در برابر خدمات و اختراعات و اكتشافات خود در همین دنیا به نام و نانى مى رسند. كسى مى تواند به پاداش اخروى انتظار داشته باشد كه به آن ایمان داشته باشد و الاّ كسى كه نه خدا را قبول دارد و نه معاد را، چه توقّعى از خداوند دارد؟

انسان اگر به جاى آخرت، دنیا، به جاى باقى، فانى و به جاى نامحدود، هدف محدود را دنبال كند، نتیجه ى عملش نیز محدود به همین دنیاى فانى خواهد بود.

-----

27) اسراء، 18.