.

.
تابلوهای شهر ما دروغ می‌گویند.
در حقیقت، «حرم مطهر»ش چند صد متر دورتر از جایی است که این تابلوها نشان میدهند.
حرم، آرامگاه «جسم» اوست. اینجا را مثل مقبره‌ها ساخته‌اند: بزرگ، سرد، بی‌روح و اشرافی‌زده!
به جای اینکه دیوارهای حرمش، با لبخند بهشتی و چشمان شهلای همت و سادگی برونسی و صمیمیت احمدی روشن تزیین شده باشد، کوشیده‌اند با گچ و آینه و مرمر و رنگ، روح خمینی را در کالبد یک شبه‌کاخ مسخ کنند. مبادا روح این زمانه بیروح، از پشت این ویترین بیرون بیاید و شور دیگری به جان کم‌رمق عالم بیندازد.
.
تابلوهای شهر ما دروغ می‌گویند.
خمینی در حرم مطهرش نیست. چند صد متر آن طرفتر، در قطعه‌هایی از بهشت، روح خدا به هزاران شکل و رنگ تجلی یافته: در نوجوان و پیر، سفید و سیاه، زن و مرد، ایرانی و افغانستانی و هندی و عراقی و.... .
حرم مطهر خمینی، چند صد متر آن طرفتر، در گلزار شهدای بهشت زهراست.
.
السلام علیک یا روح الله الموسوی الخمینی
و علی الارواح التی حلت بفنائک....
.