چرا نباید امام حسین(ع) را ارباب بنامیم؟

چرا نباید امام حسین(ع) را ارباب بنامیم؟
گنبد حرم امام حسین(ع)

رضا اسماعیلی در یادداشتی با موضوع «تامل در ادب و آداب خطاب بزرگان دینی» از این نوشته است که «چرا نباید امام حسین(ع) را ارباب بنامیم».

این شاعر در یادداشتی که در اختیار ایسنا گذاشته، نوشته است:

«تاملی در ادب و آداب خطاب بزرگان دینی

چرا نباید امام حسین(ع) را ارباب بنامیم؟

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبی عَلَیْهِ السَّلام:
«مَنْ أکْثَرَ مُجالِسَه الْعُلَماءِ أطْلَقَ عِقالَ لِسانِهِ، وَ فَتَقَ مَراتِقَ ذِهْنِهِ، وَ سَرَّ ما وَجَدَ مِنَ الزِّیادَهِ فی نَفْسِهِ، وَکانَتْ لَهُ وَلایَهٌ لِما یَعْلَمُ، وَ إفادَهٌ لِما تَعَلَّمَ.»
امام حسن مجتبی (علیه السلام) فرمود:
«هر که با علماء بسیار مجالست نماید، سخنش و بیانش در بیان حقایق آزاد و روشن خواهد شد، و ذهن و اندیشه‌اش باز می‌شود و توسعه می‌یابد و بر معلوماتش افزوده می‌گردد و به سادگی می‌تواند دیگران را هدایت نماید.»
(إحقاق الحقّ : ج ۱۱، ص ۲۳۸، س ۲.)

بای بسم‌الله

اشاره:
«الَّذینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِکَ الَّذینَ هَداهُمُ اللَّهُ وَ أُولئِکَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ.»
همان کسانی که سخنان را می شنوند و از نیکوترین آن‌ها پیروی می‌کنند، آنان کسانی هستند که خدا هدایت‌شان کرده، و آن‌ها خردمندان‌اند.
(قرآن کریم، سوره زمر، آیه ۱۸)

بعد از «بای بسم‌الله» و قبل از طرح بحث، اجازه بدهید بگویم پیش از نگارش این یادداشت، به مصداق آیه (۱۸) سوره الزمر، همه حرف‌ها را - موافق و مخالف - شنیده و همه دیدگاه‌ها را بررسی کرده‌ام و با احترام به همه دوستان و خوبانی که نظر دیگری دارند، از منظر قرآنی و به قصد روشنگری به طرح این بحث پرداخته‌ام. هدف اصلی از قلمی کردن این مطلب نیز چیزی جز این نیست که جامعه را به تامل دقیق‌تر و عمیق‌تر در کاربرد بعضی از واژگان، تعابیر و مفاهیم دینی فرابخوانیم. ادعایی هم بر درستی مطلق و صددرصد دیدگاه خویش ندارم. چون از عالمان عامل و عارفان کاملی همچون حضرت امام، مقام معظم رهبری، علامه طباطبایی، علامه جعفری، آیت‌الله مطهری، آیت‌الله مکارم شیرازی، آیت‌الله جوادی آملی و سایر روشن‌اندیشان دینی آموخته‌ام که عرصه علم و اندیشه و معرفت، عرصه تعصب، تنگ‌نظری،