دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم


وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم


تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت


من مست چنانم که شنفتن نتوانم


شادم به خیال توچو مهتاب شبانگاه


گردامن وصل تو گرفتن نتوانم


چون پرتو ماه ایم وچون سایه دیوار


گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم


دور از تو من سوخته در دامن شبها


چون شمع سحر یک مزه خفتن نتوانم


فریاد ز بی مهریت ای گل که در این باغ


چون غنچه پاییزشکفتن نتوانم


ای چشم سخنگو تو بشنو ز نگاهم


دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم