حسین را نمیشناسم

🔷🔹🔹🔹🔹🔹✍حسین را نمیشناسم
ولی وقتی از راننده تاکسی خواستم ضبطش را روشن کند گفت:
جوان مگه مسلمان نیستی؟امروز روز اول محرم است!
فکر کنم بخاطر همین کرایه ام را دو برابر حساب کرد!!

✍حسین را نمیشناسم،ولی گویا حاجی سر کوچه خوب او را میشناخت ؛که موقع رسیدن هیأت محله پایین فریاد میزد محکمتر طبل بزنید!
✍حسین را نمیشناسم،ولی شاید فردا سراغش را از پیرزن نابینایی که دیشب بوی نذری را فهمید ولی نصیبش نشده بود گرفتم!

حسین را نمیشناسم،
✍ولی شاید نشانی اش را از ان مرد میانسالی که در صف چنان با عشق زنجیر میزند،
ولی مدتهاست که از پدر پیرش که در خانه ی سالمندان است خبر ندارد گرفتم!

حسین را نمیشناسم،
✍ولی به نظرم خیلی مقامش بالاست که عده ای بی آنکه نماز بخوانند برایش بر سر و سینه میزنند!

حسین را نمیشناسم
✍ولی از دعوای هر ساله ی هر دو هیأت بر سر صدای طبل معلوم است که خیلی طرفدار دارد!

✍دنبال کسی میگشتم تا از حسین برایم بگوید
ولی بوی قیمه ی ظهر عاشورا حسابی هوش و هواس همه را به هم میریخت

حسین را نمیشناسم
✍ولی حسینیه های چراغانی را خوب میشناسم!

✍اینجا، همه فقط نام حسین را میدانند
نه راهش را
راه حسین
راه عشق است
و مهربانی و مهرورزی
و دستگیری از نیازمند و کمک به مظلوم .
✍ واااای که حالا برادر و خواهر از برادر و خواهر،
همسایه از همسایه خبر ندارد

حسین را نمیشناسم
ولی حسینی ها را خوب می شناسم!


✍ آخرین نامه‌ای که امام حسین (ع) از کربلا برای برادرش محمد حنفیّه و جمعی از بنی هاشم نوشته، بسیار کوتاه و عجیب است:
بِسْمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحیم
امّا بَعد: فَکانَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کانَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلام.»

به نام خدای بخشنده مهربان،امّا بعد، پس گویی هرگز دنیایی نبوده و گویا همواره آخرت است والسلام.
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌