شنیــدم که چون قوی زیبـا بمیـرد...

شنیــدم که چون قوی زیبـا بمیـرد...
فریــبنده زاد وفـریبا بمیـرد...
شـب مـرگ تنهـا نشینـد بـه مـوجی...
رود گـوشه ای دور وتنهـا بمـیرد...
درآن گـوشه چنـدان غزل خوانـد آن شب...
که خـود درمیان غزلهـا بمیــرد...
گروهـی بر آنند کاین مـرغ شیدا...
کجـا عاشقـی کـرد آنجـا بمیـرد...
مـن آن نکته گیـرم که بـاورنکـردم...
کجـا مـرغی که به صحرا بمـیرد..
چو روزی ز آغوش دریا برآمد....
شبی هـم درآغوش دریـا بمیرد...
تـــو دریـای مـن بودی آغوش واکــن...
که میـخواهد ایـن قوی زیبا بمیــرد....

این شعر فوق العادست...