خ‌ـاطره✔

خ‌ـاطره✔

خردمندِ پیری در دشتی پوشیده از برف قدم میزد که به زنِ گـریانی رسید.
پرسید چرا می‌گریی?

ـ چون به زندگی‌ام می‌اندیشم،به جوانی‌ام،به زیبایی که در آینه می‌دیدم، و به مَردی که دوست داشتم.
خـداوند بی‌رحم است که قدرتِ حافظه را به انسان بخشیده است‌.
می‌دانست که من بـهـاره عمرم را به یاد می‌آورم و می‌گریم‌.

مَردِ خردمنددر میانِ دشتِ بـرفــ‌ آگین ایستاد،به نقطه‌ای خـیـره شد و به فکر فرو رفـتــ.
زن از گریستن دست کشید و پرسید:
آنجا چه می‌بینید?

خردمند پاسخ داد: دشـتی از گـُلِ سرخ.
خـداوند،آنگاه که قدرت حافظه را به من می‌بخشید، بسیار سخاوتمند بـود.
می‌دانست در زمستان،هـمـواره می‌توانم بـهـار را به یاد آورم...و لبخند بزنم.